SÖGUR AF JARLASKÁLDI

Músík ársins

2011-12-27T13:10:00.005Z

Hér koma 20 lög í engri sérstakri röð, 10 íslensk og 10 erlend, sem mér fannst standa upp úr á árinu. Aðeins eitt lag er með hverjum flytjanda, annars hefði listinn litið eitthvað öðruvísi út. En vindum okkur í þetta:

Bon Iver - Holocene: Besta lagið af einni bestu plötu síðasta árs, og ekki skemmir myndbandið fyrir, þótt þetta dansi á væmniskantinum.

Baggalútur - Ónáðið ekki: Hressandi Baggalútsslagari, kannski ekki rismikil tónsmíð en þetta kemur manni í það minnsta í gott skap.

Fleet Foxes - Helplessness Blues: Annað lag úr indie-krúttsenunni, með viðeigandi krúttlegu myndbandi, en það má þó dilla sér aðeins við þetta.

Mugison - Stingum af: Þetta var soldið árið hans Mugisons, þótt ekki sé dýpra í árinni tekið, og eitthvað segir mér að þetta lag verði enn sungið eftir 50 ár.

Cut Copy - Need You Now: 80's-synthapopp frá Ástralíu, og það svona asskoti vel gert. Bölvað klúður að hafa ekki farið að sjá þá á NASA, en þeir hljóta að koma einhvern tíma aftur.

Berndsen og Bubbi Morthens - Úlfur úlfur: Við höldum okkur á svipuðum slóðum tónlistarlega, en nú innanlands. Sumarsmellurinn 2011, og það þrátt fyrir að Bubbi syngi það. Geri aðrir betur.

James Blake - Limit To Your Love: Hér hægjum við ferðina allverulega, og leyfum hinum þunglyndislega James Blake að róa okkur niður. Stundum er þunglyndið ágætt.

Hjálmar - Í gegnum móðuna: Nýja platan frá Hjálmum hefur víst ekki verið að slá í gegn, en þeir eru þó að gera eitthvað nýtt og skemmtilegt í þessu lagi. Það er meira en margir.

Foster the People - Pumped Up Kicks: Þetta fer væntanlega í léttmetisflokkinn, og líklega er þetta rakið One Hit Wonder, en stundum er það nóg.

Valdimar og Memfismafían - Okkar eigin Osló: Kannski hefur það sín áhrif að mér fannst þessi mynd alveg sérlega skemmtileg, og kom mér í hrikalegt sumarskap einhvern tíma í mars, en lagið stendur fyrir sínu eitt og sér.

Coldplay - Paradise: Það er mikið í tísku að dissa Coldplay og finnast þeir ömurlegasta sellout sem fyrirfinnst í tónlist, en ég var bara nokkuð hrifinn af nýju plötunni þeirra og finnst þetta lag alveg ágætt.

FM Belfast - New Year: Á To do listanum 2012: Sjá FM Belfast á tónleikum.

Gotye feat. Kimbra - Somebody That I Used To Know: Mögulega besta lag ársins, en ég hef ekki hugmynd af hverju. Það er bara eitthvað við þetta.

Valdimar - Yfirgefinn: Ég heyri læti, la la la la læti...

The National - Think You Can Wait: Ef The National gefur út lag á árinu eru allar líkur á að það komist á þennan lista, í slíkum hávegum er sú hljómsveit höfð hér. Mæli líka með myndinni sem þetta lag kemur úr, Win Win.

Snorri Helgason - River: Aftur erum við komin á krúttlegar slóðir, með enn einu krúttlegu landslagsmyndbandinu. Svona er maður orðinn á gamals aldri...

Elbow - Lippy Kids: Ég tel ágætis líkur á að fæstir hafi heyrt þetta lag á árinu, enda fór það ekki hátt, en það er alveg þess virði að gefa sér sex mínútur í það.

Sin Fang - Fall Down Slow: Veit ekki hvað ég á að segja um þetta lag, svo ég vitna bara í Ísleif bílakall: Það er með takti, sem er gott.

Kavinsky feat. Lovefoxxx - Nightcall: Ég á enn eftir að sjá Drive, en þetta lag eitt og sér er líklega nógu góð ástæða til þess að drífa í því.

Of Monsters And Men - Little Talks: Við endum þetta á litlu krúttubollunum, þetta er allt voða ófrumlegt og allt það, en hver segir að allir þurfi að vera frumlegir?

Og ef einhvern langar að eiga þessi lög má nálgast öryggisafrit af þeim hér. Góðar stundir.

Músík ársins

2010-12-17T16:34:00.006Z

Hér koma 20 lög í engri sérstakri röð sem mér fannst standa upp úr á árinu. Aðeins eitt lag er með hverjum flytjanda, annars hefði listinn litið eitthvað öðruvísi út. En vindum okkur í þetta:

The National - Runaway:
The National er besta hljómsveit í heimi, High Violet er besta plata ársins, og þetta er eitt besta lagið á plötunni. Meira er ekki um það að segja.

Florence and The Machine - The Dog Days Are Over:
Kom strangt til tekið út árið 2009, en vakti ekki almenna athygli fyrr en í sumar, og er svona líka hressandi.

Lifun - Ein stök ást:
Lag Pauls McCartney með íslenskum texta, og það er ekki annað hægt en að komast í gott skap þegar maður heyrir þetta.

Belle And Sebastian - I Want The World To Stop:
Skosku poppararnir hafa lengi verið í hávegum hafðir á þessu heimili og gáfu út fína plötu á árinu sem hefur ekki farið hátt. Hana ættu allir að fá sér.

MGMT - Brian Eno:
MGMT gaf út stórfurðulega plötu á árinu, a.m.k. á hún lítið skylt við hittara eins og Time to Pretend og Kids. Hún er engu að síður þrælskemmtileg, og þessi sækadelía er hreint afbragð.

Páll Óskar og Memfismafían - Gordjöss:
Þetta lag kemur manni einfaldlega í stuð, og það er ekki lítið afrek.

Vampire Weekend - Jonathan Low:
Vampire Weekend gaf út eina bestu plötu síðasta árs, en þetta lag er að finna á soundtrackinu fyrir einhverja Twilight-myndina, sem er sjálfsagt 100 sinnum betra en myndin, því þar er margt góðgætið að finna.

Bombay Bicycle Club - Rinse Me Down:
Upphafslag akústísku plötunnar Flaws, hefði einnig getað valið Ivy & Gold en það er eitthvað við bítið í þessu...

Retro Stefson - Mama Angola:
Ef þú hefur ekki gaman af þessu lagi hef ég slæmar fréttir að færa þér. Þú ert sennilega látinn.

Gorillaz - On Melancholy Hill:
Hef ekki gefið mér tíma til að hlusta vel á Gorillaz-plötuna, en þetta greip athyglina strax við fyrstu hlustun og þetta hálf-barnalega stef í laginu er bara að virka.

Arcade Fire - Empty Room:
Það eru sennilega 5-6 lög á The Suburbs sem hefðu getað ratað á þennan lista, en þetta varð fyrir valinu af því ég nota það sem hringitón þessa dagana og hef ekki misst af símtali síðan ég stillti á það.

Hjaltalín - Feels Like Sugar:
Þetta lag á eftir að minna mig á fyrstu helgina í júlí á Dýrafjarðardögum á Þingeyri um langa hríð. Góð helgi, og gott lag.

Jay-Z og Alicia Keys - Empire State of Mind:
Mig langar alltaf að heimsækja New York aftur, en aldrei meira en þegar ég heyri þetta lag, sem er ansi oft, því það er fjári gott.

Edward Sharpe and The Magnetic Zeros - Home:
Þetta hljómar eins og eitthvert country-hillbilly-hipparokk, og ég hef ekki heyrt neitt annað með þessari hljómsveit, eða hvað sem þetta er, en þetta svínvirkar.

Sigurður Guðmundsson og Memfismafían - Þitt auga:
Sigurður Guðmundsson er ófær um að syngja vont lag, virðist vera, og þetta er gott dæmi um það.

Alicia Keys - Try Sleeping Wit A Broken Heart:
Tvö lög með Aliciu Keys á árslistanum? Ég er hræddur um það...

Cee-Lo - Fuck You:
Sjaldan eða aldrei hefur gamli sénsinn verið dissaður á jafnupplífgandi hátt.

Jónsi - Animal Arithmetic:
Þetta lag passa ég að hafa alltaf á playlistanum þegar ég fer út að hlaupa, og maður virðist alltaf auka hraðann þegar það byrjar. Gaman, gaman.

Familjen - När planeterna stannat:
Það er ekki hægt að senda frá sér lista með góðri músík án þess að hafa a.m.k. einn Svía.

Scissor Sisters - Fire With Fire:
Og enn síður er hægt að undanskilja samkynhneigða. Best að enda á því.

Og jólagjöfin í ár er þessi, og ef menn vilja frekar marga litla pakka er hægt að fara hingað. Njótið vel!

2009

2010-01-18T14:14:00.006Z

Árið 2008 í myndum

2009-01-05T02:18:00.010Z

Einhvern veginn svona var þetta...

Lilli er látinn

2008-05-23T00:23:00.000Z

París

2008-04-30T13:36:00.001Z

Jarlaskáldið skellti sér ásamt spúsu sinni til Parísarborgar fyrir viku síðan og kom heim á sunnudaginn. Um það mætti sjálfsagt skrifa langan pistil sem fáir myndu lesa og til að láta ekki á athyglisbrest lesenda reyna ætlar Skáldið bara að vísa á myndasíðu sína þar sem má skoða myndir úr ferðinni og lesa stuttar lýsingar við þær.

Meira síðar... kannski.

Lance Armstrong

2008-04-11T14:27:00.004Z

Byrja að blogga aftur? Hálfnað er verk þá hafið er.

Það er kunnara en að frá þurfi að segja að bensínverð er komið í rugl og heimskasta stétt landsins tók upp á því að teppa vegi þegar hún loksins fattaði það. Það var (bensín)dropinn sem fyllti mælinn hjá Jarlaskáldinu, það brá sér í reiðhjólaverslun í upphafi aprílmánaðar og keypti sér nýmóðins fjallahjól með öllum helsta staðalbúnaði auk ríkulegs aukahlutapakka (bretti, bögglaberi og vitaskuld hjálmur, öryggið sett á oddinn). Meiningin var að spara peninga í bensíneyðslu og jafnvel koma sér í eilítið betra form með því að hjóla sem oftast í vinnuna neðan úr miðbæ upp í Árbæ. Auk þess fannst Skáldinu sú tilhugsun að hjóla letilega fram hjá föstum bílum í Ártúnsbrekku skemmtileg, en illu heilli hafa þessir vörubílstjóraandskotar alveg hætt að teppa þar umferð og eru þess í stað með vesen niðri í bæ. Þessum fíflum er ekki treystandi til neins.

Á þessum 8 vinnudögum sem liðnir eru síðan kaupin voru fest hefur Jarlaskáldið þrisvar hjólað í vinnuna. Fyrsti dagurinn var strembinn, hiti um frostmark og stífur mótvindur, og svo illilega vill til að þegar maður hjólar upp í Árbæ fer maður að stórum hluta upp í móti, eðli málsins samkvæmt. Jarlaskáldið kom korteri of seint í vinnuna, og mætti því of seint á starfsmannafund með einum æðsta yfirmanni deildarinnar. Gott career move.

Aftur var reynt í byrjun þessarar viku og nú gekk heldur betur, Skáldið mætti á réttum tíma í vinnuna og allmiklu minna sveitt en síðast. Því hlýtur samstarfsfólk að fagna.

Enn einu sinni var hjólað í morgun, Skáldið hugsaði sér gott til glóðarinnar eftir að kjaftasögur bárust af því að bílstjórarnir vitgrönnu ætluðu að búa til allsherjarvesen en þeim var auðvitað ekki treystandi til að standa við það svo ekki fékk Skáldið tækifæri til að hlæja að föstum bílstjórum. Bömmer.

Skáldið hefur jafnan haft iPod í eyrunum á ferðum sínum á hjólinu, stillt á random og jafnan er niðurstaðan fróðleg. Lítum t.d. á það sem boðið var upp á í morgun:

Beirut - Nantes: Ágætt upphafslag, svona í rólegri kantinum, það er vissara að fara sér að engu óðslega nývaknaður og hjólandi yfir umferðargötur í Norðurmýrinni

Feist - 1234: Þetta er afskaplega sætt og krúttlegt lag, með sætri og krúttlegri stelpu. Þetta kom manni í ágætis fíling við Miklubrautina.

The Cardigans - My Favorite Game: Hún Nina var nú sætari áður en hún fékk sér þetta skelfilega tattú. Gott ef þetta myndband var ekki bannað á MTV í denn. Þetta er annars afar hressandi lag og kemur manni virkilega af stað.

Jonathan Richman - Mary: Íslandsvinurinn úr There's Something about Mary með upphafslag þeirrar ágætu myndar. Skáldið hlær enn að því þegar trommuleikarinn hans er skotinn undir lokin. Stutt lag, og við erum komin að hesthúsunum við Sprengisand.

Jefferson Airplane - White Rabbit: Uss, nú erum við komin í sækadelík og veitir kannski ekki af enda brattasta brekkan fram undan.

Tears for Fears - Mad World: Kannski þekktara sem cover-lag með Gary Jules úr Donnie Darko, en Skáldið er hrifnara af '80s orginalnum, að minnsta kosti þegar það er að hjóla upp brekku.

30 seconds to Mars - From Yesterday: Maður vinnur ekki alltaf í lottó. Jared Leto syngur frekar leiðinlegt lag, og ef Skáldið hefði ekki verið komið upp brekkuna hefði það sennilega ýtt á skip.

Yellow Magic Orchestra - Rydeen: Rétt náði að byrja á þessu lagi, sem er svona líka hressandi old school techno.

Það er ekki ofmælt að segja að tónlistin á leiðinni hafi úrslitaáhrif. T.d. er svakalega mikilvægt að fá hresst lag á leið upp hitaveitustokkinn í Elliðaárdalnum, en betra að byrja á rólegheitum þegar maður er að leggja af stað. Þessi random-lagalisti var því prýðilegur, aðeins eitt slakt lag og það kom undir lokin þegar hallaði undan dekki. Það verður fróðlegt að sjá hvað heimleiðin ber í skauti sér, svona heilt yfir, og vonandi verður það notalegt...

Ef einhver er að lesa þetta vill Skáldið benda á myndasíðu sína, sem er reglulega uppfærð, a.m.k. mun reglulegar en þessi, auk þess sem Skáldið hefur verið að skrifa lýsingar við myndir undanfarið, svona til að fólk hafi einhverja hugmynd hvað er að gerast á þeim, og er að vinna sig aftur í tímann. Það er komið aftur í ágúst í fyrra og mun halda áfram eins langt og minnið dugar.

Svo er það Mörkin um helgina. Kannski maður bloggi um það síðar...

St. Anton

2008-01-24T23:52:00.000Z

Jarlaskáldið var í skíðaferð í St. Anton í Austurríki. Það var eiginlega bara frekar gaman, og hér má sjá nokkrar myndir því til vitnis.

Góðar stundir.

Árspistill

2007-12-29T22:07:00.000Z

2007 var gott ár. Þá hætti Jarlaskáldið líka að blogga. Ekki að það sé endilega samhengi þar á milli.
Hvernig væri annars að rifja þetta aðeins upp?

Árið hófst á svölunum hjá Gústa frænda, merkilegt nokk á nákvæmlega sama stað og því síðasta lauk. Fínasta partí eins og við er að búast á þeim bænum.

Það gerðist ekkert ægilega margt merkilegt stærstan hluta janúarmánaðar, ekki fyrr en alveg undir lokin eða þann 27. janúar þegar Skáldið brá sér við þriðja mann til Austurríkis og eyddi næstu 11 dögum að mestu við skíðaiðkun víðs vegar í Ölpunum. Ansi góð ferð, enda á að endurtaka leikinn þann 12. janúar.

Febrúarmánuður var tíðindalítill fyrir utan skíðaferðina miklu, en í byrjun mars skellti Skáldið sér í óvissuferð með Flutnings- og þýðingadeildinni í vinnunni, þá nýorðið þýðandi við þá deild eftir farsælan feril sem prófarkalesari. Líflegasta ferð og Skáldið öllu fróðara um mannlíf í krummaskuðum Reykjanesskagans.

Viku síðar fór Vinafélagið í sína árlegu menningarferð norður yfir heiðar og skemmti sér konunglega enda allt á kafi í snjó. Svo mikið var fjörið að sumir fóru ekki heim fyrr en á mánudegi, þó að kannski hafi ófærð líka haft eitthvað um það að segja.

Enn var boðið upp á óvissuferð í vinnunni undir lok marsmánuðar, enda fyrirtækið þekkt fyrir að vita sjaldnast hvað það er að gera. Í þessari ferð var mikið köntríþema, sem vakti lukku.

Jarlaskáldið fékk sér labbitúr á skírdag, 5. apríl, og stefndi á Heklutind með plankann á bakinu. Ekki komst það alla leið sökum mikils harðfennis, en það var skrautlegt að skíða niður.

Miðvikudaginn 11. apríl skellti Jarlaskáldið sér svo í fótbolta og uppskar brotinn úlnlið sem þýddi að næstu sex vikurnar skartaði það forláta gifsi á vinstri hendi. Þess má til gamans geta að höndin er ekki enn orðin jafngóð.

Brotinn úlnliður þýddi ekki að Jarlaskáldið sleppti árlegum túr á Snæfellsnes á sumardaginn fyrsta, Haffi reddaði bara húsbíl og við skelltum okkur í útsýnistúr í kringum nesið í stað þess að arka á jökul. Alveg ágætt, en jökullinn verður tekinn næst ef lukkan lofar.

Fyrsta útilega ársins var farin í Mörkina 30. apríl. Alltaf gaman að koma þangað, enda var þetta ekki síðasta heimsóknin á árinu.

Toggi var steggjaður vítt og breitt um Suðurlandsundirlendið 5. maí og er sjálfsagt enn að jafna sig eftir það.

Fyrsti árlegi Túristadagurinn var haldinn hátíðlegur 19. maí, og var Reykjavík áfangastaðurinn að þessu sinni. Ekki hefur verið tekin ákvörðun um næstu heimsókn.

Jarlaskáldið losnaði við gifsið 22. maí og hélt upp á það með því að arka upp á Esju. Létt verk og löðurmannlegt.

Hvítasunnan var haldin hátíðleg í Skaftafelli eins og nokkrum sinnum áður og var það góðmennur fögnuður sem fór að mestu leyti friðsamlega fram enda Suðurnesjamenn með pottaóþol í lágmarki.

Júní fór af stað með útilegu á Bakkaflöt í Skagafirði, sundspretti í Grettislaug og borgara í Kántríbæ. Ágætis byrjun það.

Ekki þótti þorandi að fara í útilegu helgina eftir svo innileg innilega varð fyrir valinu. Hún reyndist bæði klámfengin og undarleg, og þá er ekki bara verið að tala um kraftgallann í gufubaðinu.

Þjóðhátíðardeginum var fagnað í Þakgili, og aftur var húsbíllinn Fífí með í för. Góður farskjóti, hún Fífí.

Að venju var arkað yfir Fimmvörðuháls um Jónsmessuhelgina og skrallað í Mörkinni að því loknu. Vignir var buxum fátækari eftir það ævintýri.

Aftur var Mörkin heimsótt viku síðar í árlegri árshátíð Vinafélagsins auk þess sem Jarlaskáldið kynnti til sögunnar nýjan meðlim í félaginu.

Toggi og Dilla buðu til brullaupsveislu á Bjarteyjarsandi aðra helgina í júlí þótt sjálft brullaupið hefði farið fram tveim vikum áður. Góð veisla engu að síður.

Jarlaskáldið skellti sér aftur á Snæfellsnes ásamt spúsu sinni í lok júlí í blíðviðri, a.m.k. framan af. Hún vill meina að þetta sé fallegasti staður Íslands. Jújú, þetta er sosum alveg snoturt.

Verslunarmannahelgi: Þjóðhátíð. Í síðasta sinn eins og venjulega.

Herra og frú Jarlaskáld skelltu sér í aldeilis prýðilega ferð vítt og breitt um Vestfirði um miðjan ágúst og fengu gott veður allan tímann. Hvaða líkur eru á því?

Síðasta stórafrek sumarsins var að fara á Blómstrandi daga í Hveragerði og hlýða á Ljóta hálfvita og kíkja svo á Landmannalaugar daginn eftir. Ef einhver lesenda hefur séð einhvern í svartri flíspeysu sem er merkt "Alda" síðan þá má hann hafa samband. Þetta hefur verið þjófurinn.

Um miðjan september bauð frúin Jarlaskáldinu í helgarferð til Helsinki í einkaþotu. Frekar súrrealískt fyrir saklausan gettópilt úr Breiðholtinu, en þetta hlýtur að venjast.

Það var skammt stórra högga á milli í september því tveim vikum síðar var Stóra eplið heimsótt. Nokkuð mögnuð borg, og North Face búðin á Broadway hefur sennilega greitt góðan jólabónus í ár eftir þessa heimsókn okkar.

24. október varð Jarlaskáldið þrítugt, ótrúlegt en satt, enda lítur það ekki út fyrir að vera degi eldra en 21 árs í mesta lagi. Haldið var partí, og þótti það gott partí.

Viku síðar var La Grande Bouffe haldið hátíðlegt í Ríkinu með humarsúpu, lambaketi og almennri gleði, en einnig örlitlu klámi eins og tilheyrir.

Í desemberbyrjun var skíðaferð norður í land, sem var reyndar þeim annmörkum háð að engin skíðasvæði voru opin. Þá var bara að skella sér á tónleika og í bíltúr, sem var ágætis sárabót.

Um miðjan jólamánuðinn fóru svo fjórir sveinar í síðustu Merkurferðina og hittu m.a.s. sjálfan jólasveininn. Hann gleymdi reyndar að setja í skóinn hjá okkur, svo kannski var hann bara plat.

Og síðasta ári lauk á tröppunum heima hjá systu með kampavín í glasi og þá heittelskuðu sér við hlið. Jarlaskáldið biður ekki um meira, og hver veit nema að andinn komi yfir það og það bloggi eitthvað á þessu ári. Oseiseijú...

30

2007-10-24T00:03:00.000Z

Fokk it.

Þrítugur.

Þetta er búið.

Lífsmark?

2007-07-25T01:22:00.001Z

Jæja, fer þessu sumarfríi ekki að ljúka?

Lífið er ljúft.

Lok lok og læs

2007-05-30T23:51:00.000Z

Áðan horfði Jarlaskáldið á þátt með Conan O'Brien þar sem gestirnir voru Snoop Dogg og Tom Waits. Það eru sennilega tveir svölustu einstaklingarnir í heiminum.

Annars er lífið bara ansi ágætt þessa dagana. Það er spurning hvað veldur.

Það er ekki von á miklu lesefni hér á næstunni, við skulum bara kalla það sumarfrí. Þeim sem ekki fá nóg af ævintýrum Jarlaskáldsins má benda á þessa síðu og ekki síður þessa.

Enda segja myndir meira en þúsund orð. Hvað þá mörg þúsund myndir.

Gleðilegt sumar!

Ekki lengur fatlafól - þannig séð

2007-05-23T01:52:00.000Z

Jarlaskáldið losnaði við gifsið sitt í dag. Góður dagur.

Til að fagna því gekk það á Esjuna. Komst á toppinn. Sæmilegt það.

Svo hafa nú einhver ósköp gerst síðan síðast. Kannski verður eitthvað skrifað um það fljótlega. Maður veit aldrei...

Árangur áfram, hólí fokk!

2007-05-08T22:33:00.000Z

Long time no write. Kannski ráð að bæta úr því. Það hefur jú eitt og annað gerst þessar þrjár vikur sem Jarlaskáldið hefur ekki nennt að skrifa neitt að ráði. Auðvelt væri að kenna brotnum úlnlið um letina, en það væri líklegast hæpið. Maður sem getur farið þrisvar í útilegur og sumarbústaðadjömm getur andskotast til að pikka á lyklaborð. Þetta er því líkast til bara hreinræktuð leti. Ekki að það sé neitt að því, leti er góð. Maður er bara að hvíla sig áður en maður verður þreyttur.

Byrjum á því að fara langt aftur í fortíðina, allt aftur að síðasta vetri, nánar tiltekið síðasta vetrardegi, sem var 18. apríl. Þá fór Skáldið í útilegu, en þó ekki. Áætlunin hafði verið, líkt og undanfarin ár, að arka upp á Snæfellsjökul á sumardaginn fyrsta og mæta í þeim tilgangi á Arnarstapa kvöldið áður og gista í tjaldi. Sakir ástands síns var Skáldið hvorki fært um að gista í tjaldi né arka upp fjöll, en Haffi fékk þá úrvalshugmynd að fá lánaðan húsbíl föður síns, Fífí, og aka honum á Arnarstapa og gista þar. Það var þrælsniðugt. Auk okkar letingjans og öryrkjans mættu þeir Stefán og Magnús og Magnús og Gvendur á Stapann, en þeir gistu í tjöldum í skítakulda og löbbuðu svo upp á jökulinn í þoku daginn eftir. Óheppnir þeir. Við gistum í hlýjum bílnum, sváfum út og fengum okkur svo bíltúr kringum Nesið, með viðkomu hér og þar, Skáldið lét aflraunasteinana eiga sig í þetta skiptið en hafði sigur á pylsu og kóki í Stykkishólmi eftir tvísýna baráttu. Það er meira en að segja það að borða pylsu og kók með aðeins aðra höndina nothæfa.
Annars var þetta hinn ágætasti bíltúr og ekki var gistingin síðri og allar líkur á að Fífí verði fenginn í verkefni síðar í sumar ef tækifæri gefst.

Ekki fer miklum sögum af afgangi aprílmánaðar, að undanskildum síðasta degi hans, en þá hélt Skáldið í langþráðan Merkurtúr við fimmta mann. Leiðangursmenn voru Skáldið, Haffi og Alda á Didda (áður þekktur sem Sibbi), og við Stóru-Mörk mættu þeir Stefán og Vignir á sænskum eðalvagni og fengu far síðasta spölinn með Didda. Vegurinn inn eftir var hinn prýðilegasti og lítið í ám og þegar í Bása var komið var lautin okkar laus (eins og reyndar allir aðrir staðir) svo við skelltum upp tjöldum þar, Vignir vígði m.a. Hádegismóana eftir margra ára vist í smáfellihýsinu (þó ekki samfellda), og kvaðst hann að því loknu þjást af víðáttubrjálæði. Jarlaskáldið naut dyggrar hjálpar Öldu við tjöldun, ekki veitti af því, og þáði hún gistingu að launum. Við tók svo hin ágætasta kvöldstund í blíðskaparveðri, allir ósköp rólegir í tíðinni og fóru tiltölulega snemma í háttinn, enda þurfti að vakna snemma til að syngja Maístjörnuna. Það tókst. Svo var aðeins gengið og rúntað um Mörkina eins og kveðið er á um í undirbúningsferðalagalögum nr. 27 sem samþykkt voru á síðasta Landsfundi VÍN. Skv. frumskoðun virðist allt á góðri leið með að vera tilbúið fyrir næstu FyrstuhelgaríjúlíárshátíðarÞórsmerkuferð eftir 52 daga, en betur má ef duga skal, og mælir Skáldið því með frekari undirbúningsferðum áður en að því kemur. Heimferðin var svo tíðindalítil, fengum slappar pítsur á Kanslaranum á Hellu og er hann því hér með kominn í viðskiptabann. Það var þó ekki nóg til að varpa skugga á fína ferð, enda alltaf gaman að koma í Mörkina.

Að síðustu skal vikið að síðustu helgi. Þá vaknaði Jarlaskáldið um kl. hálfátta á laugardagsmorgninum, sótti Haffa og ók við ellefta mann á Selfoss. Þar var Togga stolið úr vinnuútkalli sem við höfðum narrað hann í og við tók steggjun. Jarlaskáldið er eðlilega bundið þagnareiði um atburði þar, en þess má geta að ein afleiðing helgarinnar er sú að lamb sem kom í heiminn austur á landi var skírt í höfuðið á Jarlaskáldinu. Annars eru myndir hér og hér, þ.e.a.s. þær fáu sem komust gegnum ritskoðun. Dragið ykkar eigin ályktanir.

5 ára ammili

2007-04-23T13:56:00.000Z

Í dag eru 5 ár síðan Jarlaskáldið skrifaði sína fyrstu stafi á þessa síðu. Þá notaðist Skáldið við báðar hendur. Nú er sú vinstri lítt nothæf.

Annars skellti Jarlaskáldið sér í myndatöku í dag, og það með hjálp röntgengeisla, enda var meiningin að fá úr því skorið hvort skera þyrfti gat á höndina og troða þar inn ýmsum byggingavörum. Niðurstaðan: Koma aftur á föstudaginn og taka aðra mynd. Þrælgaman.

Spítalamatur

2007-04-17T23:16:00.000Z

Þessi pistill verður kannski ekki sérlega langur, enda frekar seinlegt að pikka á lyklaborð með bara annarri hendinni, en síðasti pistill krefst hugsanlega frekari skýringa. Þannig var sumsé á miðvikudaginn að Jarlaskáldið var að spila fótbolta, var búið að hlaupa úr sér allan þrótt og ákvað því að bregða sér aðeins í markið. Vond hugmynd. Vignir átti þrumuskot að markinu skömmu síðar og ósjálfráðu viðbrögðin voru að setja hendurnar á móti skotinu þar sem það stefndi óþægilega nærri andlitinu á manni. Boltinn hitti svona hressilega á vinstri höndina sem tók 180 gráðu beygju aftur á bak, sem er yfirleitt ekki talið skynsamlegt, enda lá Skáldið óvígt eftir. Það stóð þó fljótlega á fætur, kældi úlnliðinn og hélt í fyrstu að þetta væri ekki svo slæmt. Annað kom á daginn, fljótlega fór höndin að bólgna og stífna upp, svo ekki var annað að gera en að skunda á slysó. Þangað kom Skáldið upp úr tíu um kvöldið, horfði á hressandi heimildamynd um Íran, reyndi að lesa 4 ára gamalt lögreglublað, en var loks boðað í skoðun skömmu fyrir eitt um nóttina. Svo var það bið, skoðun, bið, röntgen, bið, útskýrt að úlnliðurinn væri brotinn í drasl og þyrfti kannski að gera á honum aðgerð, bið, settur í gifs og sendur heim um hálfþrjúleytið með þau skilaboð í farteskinu að hringt yrði daginn eftir og tilkynnt um framhaldið, og Skáldið beðið um að fasta ef það skyldi verða boðað í aðgerð þann morguninn. Símtalið kom aldrei.

Og í dag, eftir símhringingar hingað og þangað í leit að einhverjum sem eitthvað vissi um framhaldið, fór Skáldið aftur í röntgen og skoðun þar sem skera átti úr um hvort draga þyrfti upp hnífinn. Og hvað haldiði? Það virðist enginn geta ákveðið hvað skuli gera annað en "að bíða og sjá og vona það besta" svo að Skáldið á að mæta aftur í röntgen eftir helgi þar sem "endanleg" ákvörðun um hvern andskotann eigi að gera við þessa hönd verður tekin. Eða það vonar maður. Það yrði nú aldeilis gaman að fara í svoleiðis tveimur vikum eftir atburðinn, svo þær yrðu til einskis.

En jæja, það er vissulega pirrandi að þurfa að bíða endalaust eftir því að vita hvað hinir góðu doktorar vilji gera, en lítið við því að gera. Jarlaskáldið ætlar a.m.k. að gera tilraun til að mæta og vera til gagns í vinnunni á morgun, sem er reyndar frekar seinlegt þegar maður hvorki má né getur beitt annarri hendinni. Það er einfaldlega of leiðinlegt að hanga heima. Svo stefnir það reyndar á fyrstu útilegu sumarsins á morgun, aðfaranótt sumardagsins fyrsta eins og hefð er fyrir. Reyndar spurning hvort maður kalli þetta útilegu, því Haffi er búinn að fá lánaðan húsbíl þar sem fatlafólið fær að gista, í ljósi ástandsins. Þetta er þó allavega viðleitni, þýðir ekkert að leggjast í þunglyndi, fjandakornið...

HÆGRIHANDARBLOGG

2007-04-12T03:03:00.000Z

Þessi pistill var allur skrifaður með hægri hendi Jarlaskáldsins. Af hverju? Af því sú vinstri er brotin í spað. Og á morgun kemur í ljós hvort Skáldið þarf að leggjast undir hnífinn til að púsla draslinu saman. Já, fótbolti er svo sannarlega asnaleg íþrótt.

Fréttafalsanir

2007-04-08T23:52:00.000Z

Er kominn tími á fréttir? Já, gott ef ekki. Fréttatímunum er ekkert sleppt þó ekkert sé í fréttum. Hér verður þó ekki boðið upp á neina gúrku, nósörríbob. Af nógu er að taka í þetta sinn. Þannig séð.

Fyrst ber að nefna að þarsíðasta miðvikudag lét Skáldið sig hverfa úr vinnunni um þrjúleytið og var skömmu síðar sótt af Dolla sem ók með það upp í Bláfjöll. Bongóblíða, þrusufæri og fámennt í fjallinu, allavega til að byrja með. Hreint ekki amalegt það.

Þar næst ber að nefna að á laugardaginn fyrir viku síðan fór Jarlaskáldið í óvissuferð í annað sinn á innan við mánuði. Í ferð þeirri tók Skáldið myndir, sem fara sennilega langt með að lýsa því hvað þar fór fram. Þær ná því þó ekki algerlega, t.d. ekki því þegar Jarlaskáldið fór hamförum í kántrí-spurningakeppni og var úthrópað sem nörd af sjálfri Sirrý. Eins og það sé eitthvað skrýtið að vita að Billy Ray Cyrus hafi sungið Achy, Breaky Heart!

Síðasta vinnuvika var blessunarlega í stysta lagi, en það var þó lítið frí sem tók við hjá Skáldinu, því það reis úr rekkju strax um sjöleytið á skírdag, þar eð meiningin var að arka á sjálfa Hekluna þann daginn með prik annað hvort á löppum eða baki og renna sér svo niður. Það tókst nokkurn veginn þrátt fyrir að Heklan hafi verið sem skautasvell, komumst ekki alveg á toppinn en vorum ekki fjarri því. Skáldið tók myndir, og Stefán reit nákvæmari ferðasögu vilji menn kynna sér betur hvað fram fór í ferð þessari. Þetta var í það minnsta hressandi túr og veitti kannski ekki af því að hreyfa sig aðeins. Það var þó ekki mikið gert um kvöldið annað en að gúffa í sig BBQ-borgara og frönskum af KFC og síðan sofið fram eftir á föstudaginn langa...

...sem reyndist ekkert óskaplega langur þegar allt kom til alls. Eins og hann var alltaf langur þegar maður var pjakkur. Lítið fór fyrir afrekum, a.m.k. framan af degi, boðið var upp á veislumáltíð í Kleifarselinu, kalkún og allt sem honum tilheyrir og smá rauðvín með m.a.s., þrælgott bara. Það leit síðan ekki út fyrir að breyting yrði um kvöldið á rólegheitunum, en Skáldið ákvað þó að kíkja með Haffa til Vignis um kvöldið og taka í spil. Það fór þó á annan veg, því spilin voru aldrei tekin upp, og um eittleytið vorum við komnir á Papaball á Players. Hvernig það gerðist er ekki gott að segja, en þetta var allavega hið fjörugasta ball, Paparnir vita alveg hvað þeir eru að gera. Þegar ballið var búið héldum við út og gerðum smágrín sem Haffi var nokkuð sleginn yfir. Hann jafnaði sig þó fljótt, og ekki gerðist meira þar.

Og síðan Jarlaskáldið vaknaði á laugardagsmorgun (ok, kringum hádegi) hefur það afrekað það að gera absólútlí ekki neitt. Sem var reyndar alltaf ætlunin, mission accomplished. Því varð það reyndar á að lesa fjölmiðlapistil Jakobs Bjarnars í Fréttablaðinu á laugardaginn. Þar minntist hann á glæsilegan sigur Dr. Gunna í Spurningakeppni fjölmiðlanna í fyrra. Vissulega var það glæsilegur sigur, en var ekki einhver með doktornum í liðinu? Ha? Var það ekki? Ekki að maður sé neitt sár...

Segjum þetta gott í bili.

Agureyrish 2007

2007-03-20T22:31:00.000Z

Síðasta helgi var löng. Skrambi löng, en líka fjári skemmtileg. Þar sem Jarlaskáldið skuldar tvær vikur af bloggi er þó vissara að geta í örstuttu máli atburða sem gerðust á undan þeirri helgi, þar er af einhverju að taka.

Sem fyrr segir hóf Jarlaskáldið vinnu sem þýðandi um mánaðamótin. Það hefur að mati fróðra manna gengið stóráfallalaust, a.m.k. hefur enginn enn rekist á meinlegar þýðingarvillur, sem gæti reyndar skýrst af því að áhorfið á þá þætti sem Skáldið sér um er ekki beint gríðarlegt. En það hlýtur að styttast í einhverjar gloríur, annað væri bara asnalegt.

Svo við höldum okkur við vinnuna þá lagði Jarlaskáldið í merka för laugardaginn 10. mars, óvissuferð mikla. Myndavélin var með í för og má sjá afraksturinn hér. Annars var þetta ágætasta ferð, barst leikurinn vítt og breitt um Suðurnes í skítaveðri en áfengisnefnd var í miklu stuði og hafði það fyrirsjáanlegar afleiðingar, annars sómakærir vinnufélagar sýndu á sér nýjar hliðar og gott ef ekki nýja líkamsparta og allt endaði þetta á A. Hansen í Álfirði og síðar meir í borg óttans. Hress stemning í vinnunni á mánudeginum.

Víkjum þá að máli málanna, Agureyrishferð 2007. Hún sló öllum þeim fyrri að flestu leyti við og ekki eins og þær hafi verið leiðinlegar.
Brottför hjá Jarlaskáldinu og reyndar velflestum öðrum var á fimmtudaginn, um hálfsjöleytið hjá voru föruneyti en það skipuðu auk Skáldsins Haffi og Alda á Sigurbirni, og þau Vignir, Gústi og frænkan á smábíl. Það er sosum ekki margt frá norðurferðinni að segja, etið var í Hreðavatnsskála sem er sennilega besti matur sem hægt er að fá á þessari leið, smásnjómugga öðru hverju á leiðinni en við skiluðum okkur á staðinn um hálftólfleytið og fundum okkur þar bedda í Furulundinum.
Þar fjölgaði svo er leið á nóttina og fleiri náðu til byggða, 14 manns á staðnum er mest var, en þeir gestir voru til allrar hamingju með aðra gistingu. Svo voru það bara nokkrir kaldir en haldið í bælið tiltölulega snemma til að mæta snemma í fjallið.

Það var rífandi hressleiki í gangi þegar vaknað var á tíunda tímanum á föstudeginum, við Vignir vorum sendir út af örkinni og sóttum morgunhressingu til Kristjáns bakara, og að öðrum morgunverkum liðnum var haldið í fjallið. Þangað mættum við upp úr 11, og leigði Haffi sér snjóbretti til að renna sér á í fjallinu, en slíkan grip hafði hann ekki stigið á svo heimildir væru um. Einkar gáfulega gert hjá Haffa, sem hafði greinilega séð ljósið og hve miklu meira töff er að vera á bretti en eins og einhver bjáni á tveim plönkum. Var það sumsé helsta verkefni Skáldsins fyrsta kastið að segja Haffa aðeins til í fræðunum en hann var farinn að renna sér eins og vindurinn fyrr en varði og hlaut aðdáun og athygli allra sem á svæðinu voru, líkt og reyndar Skáldið gerir ávallt. Færið í fjallinu var síðan alger snilld, allt fullt af snjó, og reyndar aðeins of mikill snjór, því það var allt hvítt og maður sá stundum ekki neitt. Maður ætti samt ekki að vera að kvarta.
Um tvöleytið var gerð matarpása á Subway en síðan haldið áfram og sleppti Skáldið þá Haffa lausum og fór að reyna fyrir sér utanbrautar. Það var gaman. Upp úr fimm fór svo að hægjast um, teknir drekkutímar til að hlaða batteríin enda nauðsynlegt að vera hress. Telemarkararnir lögðu sitt af mörkum og buðu upp á veitingar og eiga þakkir skildar. Opið var í fjallinu til níu þetta kvöld og einhverjir munu hafa enst svo lengi en Jarlaskáldið fór ásamt öðrum heim í Furulundinn nokkru fyrr og síðan í sund og var það hressandi. Rétt fyrir tíu fóru svo íbúar í Furulundi 10H ásamt tveim gestum á Strikið til að fá sér hressingu, og voru reyndar heppnir að ná inn því klukkan tíu var lokað. Strikið reyndist heldur dýrari staður en haldið hafði verið fram en úrvalsmatur í boði og sosum peninganna virði, auk þess sem Vignir gladdi gesti með töktum í bjórhellingum. Jarlaskáldið fékk sér kjúlla, og mælir með honum.
Eftir matinn var ekki annað í stöðunni en að kíkja á næturlífið, og lá leiðin fyrst á Cafe Amour. Ekki er vitað til þess að hún hafi legið mikið lengra, því þar var gaman. Á staðnum var trúbador, Hlynur Ben, sem okkur leist nú bara rétt mátulega vel á fyrst, en hann var þvílíkur stuðbolti, söng öll óskalög sem við báðum um, hversu heimskuleg sem þau voru, og var bara almennt hress. Fjári gaman. Annars var þetta bara klassískur fíflagangur a la VÍN, fórum heim þegar við fórum heim, og lenti Jarlaskáldið í samlokuslysi á leiðinni. Var þá talsvert búið að ræða goggunarröð skíðamanna. Þeir sem vilja fræðast meira um hana eru beðnir um að hringja í 6914258 og spyrja um Stefán. Hann útskýrir þetta.

Laugardagurinn heilsaði ekki jafn bjartur og fagur og föstudagurinn, þó svo að veðrið hafi verið betra. Þokan var aðallega stödd inni í hausnum. Síðustu menn fóru þó á fætur um ellefuleytið, og meikuðu allir að fara upp í fjall með dyggri aðstoð Bakarísins við brúna. Stelpurnar höfðu sem von var heillast af glæsilegum töktum okkar Haffa og ákváðu að leigja sér bretti, sem og Gústi reyndar, en hann varð að hætta við þar sem ekki virðist sem framleiddir séu skór í hans stærð. Hann prófar bara næst.
Dagurinn var annars bara jafn frábær og sá fyrri ef ekki betri, betra skyggni og frábært færi og svakastemning í fjallinu enda ekki von á öðru þegar 20 VÍN-liðar eru á sama stað, þótt einhverjir vilji meina að telemarkpakkið hafi átt sinn þátt í þessu. Örlítinn, kannski. Rútínan var annars svipuð, skíðað þar til menn fengu nóg og þá haldið í sund, upp í íbúð að hita upp fyrir kvöldið og svo klukkan níu var búið að panta fyrir 18 manns á Greifanum. Skáldið fékk sér lúðu, assgoti góð. Þaðan héldu flestir á Vélsmiðjuna þar sem telemarkpakkið var að djamma, og miðað við myndir barst leikurinn hingað og þangað eftir það, celebar böggaðir sem og almenningur, en fyrst og fremst bara helvíti gaman. Lélegt hjá Öldu að þiggja ekki tilboð Steins Ármanns, hún á eftir að sjá eftir því síðar meir. Einhverjir héldu svo fjörinu áfram uppi í íbúð síðla nætur, og þegar Jarlaskáldið rumskaði í bæli sínu um nóttina sem það hafði þurft að deila með Vigni tók það eftir að þar hafði fjölgað aðeins. Ekki minntist Skáldið þess að hlaupið hefði á þess snæri. Furðulegt. Vonum bara að leynigestnum hafi líkað vistin.

Sunnudagurinn fór hægt af stað. Þær fregnir bárust fljótlega að Holtavörðuheiðin væri ófær og síðar að hún yrði ekkert opnuð. Eftir hinar og þessar pælingar og eitt stykki sundferð var að lokum ákveðið að freista þess að gista eina nótt til á Agureyri, þ.e.a.s. ef gisting væri í boði. Það gekk, að vísu þýddi það að allir gistu í okkar íbúð, en þröngt mega sáttir liggja. Til að gera eitthvað var farið í bíó á hina sögulega kórréttu mynd 300. Skrambi góð mynd bara, og ef það er eitt orð sem lýsir henni: Macho. Hvernig getur það verið vont? Svo var farið upp í íbúð en fljótlega haldið í bælið eða hvað sem menn fundu sér til að sofa á, enda ræs klukkan sex.

Og ræst var klukkan sex. Þá bara komið fínasta veður, íbúðin hreinsuð á fimmtán nanósekúndum enda margir til taks og haldið heim í bongóblíðu. Komum heim á hádegi, þaðan í vinnuna, og afköstin voru ekki góð. Þau geta ekki alltaf verið það.

Að lokum segir Jarlaskáldið bara takk fyrir sig. Þetta verður endurtekið ef lappirnar haldast á manni. Og jafnvel þó svo verði ekki.

Mars

2007-03-05T23:11:00.000Z

Þetta er nú orðið ljóta aumingjabloggið. Jarlaskáldið er reyndar þeirrar skoðunar að ef maður hafi lítið eða ekkert til málanna að leggja sé ráðlegast að þegja bara. Eitthvað sem óskaplega margir mættu taka sér til fyrirmyndar. Margir þeirra eru Moggabloggarar.

Jarlaskáldið þykist sumsé hafa frá einhverju að segja fyrst það er sest niður og byrjað að skrifa. Best er sennilega að byrja á því að líta yfir farinn veg, til að auka sagnfræðilegt heimildagildi pistilsins:

23. febrúar hélt aumingjabloggarinn og samstarfsmaðurinn upp á elli sína, 30 ár komin á töfluna og því boðað til veislu. Veislan sú reyndist hin ágætasta, fjölmargt fólk á staðnum sem Skáldið hittir allt of sjaldan og gestgjafinn ónískur á veitingar. Ekki lá leiðin lengra en í Grafarvoginn þetta kvöld, en kvöldið eftir bauð frænkan til samsætis í Hólunum, þar sem var fámennt en góðmennt, uns Stefán Twist sá um að koma hersingunni niður í bæ þaðan sem haldið var á NASA hvar Sálin lék fyrir dansi. Fínasta skrall, enda vanir menn á ferð, bæði hvað varðar Sálina og Skáldið.
Jarlaskáldið var ekki sérlega atorkusamt á sunnudeginum, glápti á Óskarinn fram eftir nóttu og sá eftir því stuttu síðar þegar það vaknaði í vinnuna.

Já, vinnuna. Þar urðu breytingar í síðustu viku, því fimmtudaginn 1. mars flutti Skáldið sig um ca. 10 metra og kom sér fyrir í þýðendaherberginu. Þar hefur það undanfarna daga setið með sveittan skallann og þýtt "úrvalssjónvarpsefni" sem mun birtast á skjánum innan tíðar. Að eigin áliti hefur það gengið bærilega, soldil kúnst að komast inn í þetta, auk þess sem tæknin hefur ekki verið Skáldinu hliðholl, en þetta lofar a.m.k. góðu og ágætis tilbreyting frá próförkunum, sem Skáldið er að vísu ekki laust við, og losnar sennilega seint við.

Síðasta helgi var síðan bara nokkuð heilsusamleg, almenn leti og ómennska á föstudaginn, spilað yfir nokkrum köldum á laugardagskveld og síðan brugðið sér í Bláfjöllin á sunnudeginum, eins og sjá má hér. Fínasti skíðatúr, og ágætisupprifjun fyrir Agureyrishferð 2007, sem einungis 10 dagar eru í. Þangað til er ekki von á miklu, óvissuferð með vinnunni um helgina að vísu, en eðli málsins samkvæmt veit Skáldið lítið um hvernig það verður. Jú, Skáldið þarf að fara að láta laga Lilla. Hann er ekki mikið fyrir að keyra þessa dagana. Litla skinnið...

Stórlega ýktar andlátsfregnir

2007-02-23T01:29:00.000Z

Það er víst vissara að koma með smá öppdeit svo fólk haldi ekki að Skáldið sé horfið yfir móðuna miklu. Það var þó ekki fjarri því um tíma, að eigin áliti...

Eins og fyrr sagði var Jarlaskáldið ekki fyrr lent á skerinu í norðri en það tók sótt mikla og taldi það vera sitt síðasta. Fyrir einhverja mildi æðri máttarvalda náði Skáldið þó að lifa af þá miklu raun, og þóttist vera orðið nokkuð hresst þegar líða tók á síðustu viku, í það minnsta fauk tollurinn síðasta laugardag, fyrst var litið við hjá hr. Aðalsteinssyni í Bústaðahverfi og glápt á Júróvisjón í 4 manna strákapartíi, en síðan lá leiðin til Vignis þar sem haldið var myndakvöld þar sem myndefnið var nýliðin Austurríkisferð, og var nærvera Skáldsins nokkuð mikilvæg í ljósi þess að það sá um myndasýninguna. Það kvöld endaði eins og það endaði, flárátt kvenfólk plataði Skáldið á lendur skemmtanalífsins, sunnudagurinn var ögn erfiður í það minnsta.

Það var síðan ýmislegt um að vera í þessari viku. Þegar Jarlaskáldið mætti í vinnuna á mánudagsmorgun sá það fram á atvinnuleysi um mánaðamótin, en þegar það stimplaði sig út 8 tímum síðar hafði það úr tveimur atvinnutilboðum að velja, sem bæði voru nokkuð spennandi. Eftir tveggja daga íhugun ákvað það svo að taka tilboði núverandi vinnuveitanda um að flytja sig aðeins til í starfi, þannig að um mánaðamótin mun Jarlaskáldið gerast þýðandi, auk þess að sinna prófarkalestri áfram þegar þörf krefur. Jarlaskáldið er sumsé sennilega í fyrsta sinn á ævinni búið að fastráða sig í vinnu. Hálfskrýtin tilhugsun, hvað næst?

Það er víst helgi fram undan, og merkilegt nokk er ýmislegt að gerast. Á morgun (eða í kvöld, þar eð komið er fram yfir miðnætti) heldur aumingjabloggarinn og samstarfsmaðurinn upp á þrítugsammili og hefur lofað að veita vel. Það gæti endað hvernig sem er. Hart er svo lagt að Jarlaskáldinu að sækja dansleik á laugardagskveld, og aldrei að vita nema það taki þeirri áskorun. Varla annað hægt þegar frænkan biður fallega.

Jarlaskáldið óskar að lokum brósa og mágkonunni góðrar skemmtunar á Snæfellsnesi um helgina. Um leið og það minnir á að það styttist í þrítugsammilið...

Komið heim

2007-02-10T00:59:00.000Z

Jarlaskáldið er komið heim eftir ansi hreint hressandi 11 daga ferðalag um týrólsku Alpana. Hafði það bara þrælgott allan tímann úti, en hefur haft það í álíku magni skítt síðan það kom heim. Margir hafa viðrað þá kenningu að ástæða vanlíðanar þeirrar sé gönguhraðinn um gleðinnar dyr á erlendri grund, og sjálfsagt er hann ekki að hjálpa til, en Jarlaskáldið minnist þess þó ekki að bjórdrykkja geti valdið sótthita, allavega ekki ein og sér, hvað þá því að allt í andlitinu sé stíflað, hálsinn bólginn og sjálfsagt eitthvað fleira sem Skáldið man ekki eftir í svipinn. En það má hugga sig við að þessi veikindi sáu sóma sinn í að bíða eftir heimkomunni, og þetta hlýtur að lagast einhvern daginn, þangað til er hægt að orna sér við þessar myndir sem Jarlaskáldið tók á ferðum sínum síðustu tvær vikur. Njótið!

Loksins eitthvað!

2007-01-26T00:33:00.000Z

Um undanfarinn mánuð er fátt að segja. Jarlaskáldið er þó búið að spila talsvert, heimsækja allavega eina hverfisknæpu, og einn varð þrítugur. Ðedds abát itt.

En nú fara hlutirnir að gerast. Ójá, árshátíð á morgun (eða í dag, fyrst komið er miðnætti), og svo skíðaferð til Austurríkis á laugardaginn. Hvort tveggja gæti orðið gaman, skíðaferðin sennilega eilítið skemmtilegri þó. Hún á eftir að enda með feitri ferðasögu.

Og að lokum: Aðrir og orðheppnari menn hafa bent á þetta, en það er ástæða til að taka undir:

Moggabloggið: Þar sem leiðinlega fólkið bloggar. Megi það verða bráð hýena.

Uppörvandi

2007-01-19T12:25:00.000Z

Þetta er sérlega hressandi að lesa í lok vinnuviku. Greinilegt að prófarkalesturinn getur verið hættulegur...

La Dolce Vita

2007-01-12T01:51:00.000Z

Þetta ár ætlar að fara rólega af stað. Sem er kannski ágætt. Það er a.m.k. byrjað að snjóa, og leikar ættu að æsast eftir 15 daga, eins og sjá má hér til hægri. Góð mynd þar líka...

2006 í máli og myndum

2007-01-02T20:03:00.000Z

Árið 2006 hófst og endaði á nákvæmlega sama stað. Eitt og annað gerðist í millitíðinni. Einna helst þetta:

13. janúar var Snorri steggjaður. Hann slapp nokkuð létt frá því að flestra mati. Tökum hann bara betur næst...

21. janúar gengu þau Snorri og Katý síðan í hnapphelduna, og héldu svert partí í tilefni af því. Svona mættu fleiri brúðkaup vera.

Svo virðist sem ekkert markvert hafi gerst í febrúarmánuði, en 4.-5. mars fór nokkuð myndarlegur hópur í jeppó upp í Hrafntinnusker í einstakri bongóblíðu. Það reyndist hinsta ferð Lata. Blessuð sé minning hans.

16.-19. mars var hin árlega Agureyrishferð. Ekki var snjórinn sérlega mikill, en það kom ekki í veg fyrir allsherjardjöfulgang og vitleysu bæði á há- og láglendi. Líkt og venjulega.

Helgina 7.-9. apríl var fyrsta útilega ársins, og hvar annars staðar en í einmitt í Mörkinni. Ekki síðasta heimsóknin þangað á árinu.

19.-20. apríl var svo aftur farið í útilegu, að þessu sinni upp á Snæfellsnes, því 20. apríl var sumardagurinn fyrsti og hefð fyrir því að arka á jökul á þeim degi. Engin breyting á því í ár.

Verkalýðsferðin í ár var farin dagana 29.-30. apríl, og eftir misheppnaða tilraun við Landmannalaugar endaði förin sú í Mörkinni. Það er ekkert verra.

Helgina 13.-14. maí var veðurblíða í kortunum, en það varð fámenn en góðmenn sveit sem skellti sér í Húsafellið. Fínt þrátt fyrir það.

Jarlaskáldið flutti í Hraunbæinn um miðjan maímánuð, og hélt ásamt sambýliskonunni júróvisjóninnflutningspartí 20. maí. Nú á Skáldið bara hálft grill.

Hvítasunnuhelginni 3.-6. júní var varið í Skaptafelli. Þar var glímt við kletta, potta, og úrilla Suðurnesjamenn. Engum varð þó meint af.

Þjóðhátíðarhelgin 16.-18. júní var notuð í að fela Svíagrýluna uppi á hálendi. Það bar árangur, Íslendingar unnu Svía í handbolta. Þá verður söngur Jarlaskáldsins á þýskum þjóðkvæðum í lauginni á Hveravöllum lengi í minnum hafður.

Jónsmessuhelgina 23.-25. júní gekk Jarlaskáldið við fimmta mann yfir Fimmvörðuhálsinn og endaði eðli málsins samkvæmt í Mörkinni þar sem þónokkuð fjör varð. Það var ágætis upphitun fyrir næstu helgi á eftir...

... því þá, 30. júní-2. júlí, lá leiðin aftur og enn einu sinni í Mörkina, að þessu sinni í hina árlegu FyrstuhelgaríjúlíárshátíðarÞórsmerkurferð. Hressandi að vanda.

Talsvert miklu meira en nóg var að gera um þetta leyti, og helgina 7.-9. júlí var Þakgil heimsótt. Þar komumst við að því að við erum viðbjóðslegir öfuguggar. Vandlifað stundum í þessum heimi. Annars bara fínt, og bongóblíða.

21.-23. júlí lá leiðin vítt og breitt um Fjallabak, sem og víðar. Laugin í Laugum klikkaði ekki heldur.

Verslunarmannahelgin teygði nokkuð úr sér eins og stundum áður, stóð yfir frá 3.-7. ágúst og eins og undanfarin ár var sögusviðið Eyjar. Líkt og venjulega var þetta síðasta Þjóðhátíðin, en það er loforð sem er gaman að svíkja.

10.-13. ágúst barst leikurinn víða, og þegar upp var staðið hafði Jarlaskáldið ekið einhverja 1.700 km, komið við á Kárahnjúkum og ekið allan Hringveginn. Maður sá þetta fíaskó allavega áður en öllu var sökkt.

25.-27. ágúst heiðraði Jarlaskáldið ásamt öðrum hið ágæta krummaskuð Hveragerði og mætti á Baggalútsball í fullum herklæðum. Það voru að vísu bara tónleikar, en við gerðum ball úr því. Svo var það Mörkin. Þar er gaman.

Dagana 8.-10. september lagði Jarlaskáldið sitt af mörkum til að koma blessuðum rollunum í neytendapakkningar. Auk þess var gerð úttekt á skemmtanalífi Kirkjubæjarklausturs. Þar er Rúnar Þór það heitasta, eins og dæmin sanna.

29. september hélt Jarlaskáldið af landi brott og heimsótti þá ágætu borg Barcelona. Það kom heim fimm dögum síðar, reynslunni ríkara. Fín ferð annars.

Jarlaskáldið fagnaði ammili sínu á fjöllum eins og árið áður, því helgina 21.-22. október hélt það á Hveravelli og bauð ferðafélögum upp á köku. Hún þótti þrusugóð.

La Grande Bouffe var haldið helgina 17.-19. nóvember og þótti takast vel. Einn maður bouffaðist í ár, og er líðan hans eftir atvikum.

Síðasta ferðalag ársins var helgina 8.-10. desember, skíðaferð til Agureyrish. Aldrei meiri snjór, aldrei meira fjör í brekkunum. Sorglegt hve margir misstu af þessu.

Og áramótunum var fagnað í Álftahólunum, á sama stað og í fyrra, stað sem Jarlaskáldið kallaði heimili sitt um þriggja mánaða skeið eða allt þar til fyrir tæpum tveimur vikum.

Svo er bara að toppa þetta í ár...

Flón ársins

2006-12-31T21:31:00.000Z

George W. Bush. Óþarfi að ræða það frekar.

Gleðilegt nýtt ár!

Tveggja vikna tal

2006-12-26T00:05:00.000Z

Það er líklega sjaldan sem maður hefur jafnlítið að gera og um jólin. Kannski að maður nýti það til að skrifa aðeins um atburði síðustu tveggja vikna, enda af einhverju að taka í þetta sinn.

Síðast er til Skáldsins fréttist af einhverju viti (þó að vitið sé umdeilanlegt) var það að koma heim til sín eftir snilldarferð norður yfir heiðar. Svo mjög hrósaði Skáldið ferð þeirri að veðurguðirnir hljóta að hafa fyllst öfund eða einverjum andskotanum því síðan hefur verið meira og minna skítaveður um allt land, hafi einhverjir lesenda verið í dauðadái og það farið fram hjá þeim af þeim sökum. Ljóta vitleysan.
Allavega bar það næst til tíðinda að föstudaginn 15. desember skellti Jarlaskáldið sér í fínna dressið og á jólahlaðborð með vinnunni á Hótel Sögu. Það staldraði reyndar ekki sérlega lengi við þar, át forrétti og aðalrétti sem voru hinir ágætustu hvorir tveggja, skemmtiatriðin voru aftur misgóð, mini-útgáfa af Baggalúti mætti og flutti tvö lög og gerði það sosum ágætlega, Auðunn Blöndal átti hins vegar slæman dag. Ekki veit Skáldið hvernig annað var því upp úr tíu lét það sig hverfa og fór í teiti í Austurbænum hjá knattspyrnufélaginu Knatterton, sem það hefur tilheyrt síðan í haust. Prýðilegasta teiti hjá Líndalnum, kvenfólk eðlilega af skornum skammti en úr því var bætt síðar um nóttina þegar við brugðum okkur nokkrir á NASA á Sálarball. Það var án stórafreka, í það minnsta af Skáldsins hálfu.
Laugardagurinn var eðli málsins samkvæmt ekki dagur aðgerða, en kvöldið öllu hressara. Þá vildi fröken Alda ólm skella sér á NASA á tónleika með Trabant, svo slegið var upp tveggja manna teiti í Hólunum, sem varð fjögurra manna þegar Vignir og Stefán bættust við. Þeir þrír fyrstnefndu fóru svo á Trabant, og kom Skáldið útbíað í freyðivíni heim eins og öll hin skiptin eftir tónleika með téðri hljómsveit. Það er svona að vera fremst. Skáldið las svo í blöðunum að þetta hefðu verið frábærir tónleikar. Sem þeir voru. Sennilegast.

Vikan þar á eftir fór meira og minna í það hjá Jarlaskáldinu að pakka fátæklegum eigum sínum í kassa og töskur, því það yfirgaf Hólagettóið og hélt heim á fornar slóðir á föstudeginum eftir ágæta þriggja mánaða dvöl með fiskunum og stundum frænku. Heim í heiðardalinn flytur Skáldið í það minnsta til að byrja með, stefnan er nú tekin á að hypja sig þaðan við fyrsta heppilega tækifæri, en hvort það verður alveg á næstunni er ekki alveg ljóst. Skýrist kannski á nýju ári, þangað til er um að gera að nýta sér þjónustuna á Hótel Mömmu til fullnustu.
Þá um kveldið fór Skáldið svo í þrítugsammili hjá Andréssyni, sem bauð upp á fínustu veitingar. Þrátt fyrir að hafa svarið þess dýran eið að láta lendur skemmtanalífsins alveg í friði náði flárátt kvenfólk að plata það í teiti hjá Vigni og félögum hans fjármálamönnunum niðri í bæ, sen reyndist síðan bara ágæt skemmtun.

Þolláksmessa var hefðbundin og þó ekki, Skáldið dreif sig til verslunar um fimmleytið og hóf jólagjafakaupin. Um fimmtán mínútum síðar var þeim að mestu lokið, Skáldið geymdi tvær gjafir til þess að brjóta ekki þá góðu hefð að versla gjafir á aðfangadag. Stemning í því. Um kvöldið arkaði það svo um bæinn, en þekkti frekar fáa og fékk ekkert kakó. Það má ekki klikka aftur.
Nújæja, aðfangadagur var eftir bókinni, fyrst lokið við gjafakaupin, svo öllu pakkað inn, kíkt í ammili til Blöndudals og sötrað á súkkulaði, þá heim í jólabaðið, étið, étið meira, pakkarnir (alveg þrír að tölu) rifnir upp og svo étið aðeins meira. Þó var það öðruvísi í ár að viðstödd voru frændi og frænka, sem fannst dagskráin stundum ekki ganga alveg nógu hratt fyrir sig. Annars voru heimtur ágætar hjá Skáldinu, fínustu brækur til að klæðast í brekkunum, hanskar til að halda á bjórnum, og brettahjálmur til að lifa af ferðina niður eftir Apres Ski. Gott gott.
Á jóladag var étið meira. Hið sama á annan. Eins og tilheyrir. Ekki fer sögum af öðrum afrekum, og t.d. algjör óþarfi að minnast á gengi Jarlaskáldsins í hinum ýmsustu spilum að kveldi annars dags jóla. Alls engin ástæða.

Hér er komið nýtt útlit. Hitt var soldið gay. Þetta er macho.

Flutningar

2006-12-22T16:40:00.000Z

Jarlaskáldið er flutt. Það hefur komist að því eftir sjö mánuði að þetta flytja-að-heiman-dæmi var bara rugl. Hótel mamma er málið. Og hefur alltaf verið.

Útflutningspartíið var haldið um síðustu helgi. Það var góðmennt. Ekki sérlega fjölmennt. Meira um það og annað síðar.

36 dagar...

Agureyrish á kafi

2006-12-12T21:48:00.000Z

Nú eru hlutirnir heldur betur byrjaðir að gerast í annars tilbreytingarsnauðri tilveru Jarlaskáldsins. Heljarinnar stuð um helgina, en þar sem engar fréttir hafa verið færðar af Skáldinu um nokkurt skeið er við hæfi að byrja á byrjuninni. Sem myndi vera ca. um þarsíðustu helgi. Þá er reyndar ekki hægt að segja að Jarlaskáldið hafi verið sérlega duglegt, a.m.k. ekki á lendum skemmtanalífsins, sem það sniðgekk algjörlega. Þess í stað gekk það á fjall, og ekki bara fjall heldur fjöll, nánar tiltekið Úlfarsfell og Hafrafell. Ok, kannski ekki hæstu tindar landsins, en fyrir menn komna af alléttasta skeiði prýðilegur göngutúr, auk þess sem veðrið og útsýnið spillti ekki fyrir. Hugmyndin er að stunda svona hólarölt áfram eftir því sem veður og heilsa leyfir, enda manni veitir sosum ekki af.

Síðasta helgi á það enn frekar skilið að vera getið í sögubókum, eða a.m.k. á bloggsíðu sem þessari. Hún var nefnilega hreint og beint frábær. Um tíma leit reyndar út fyrir að það væri borin von að svo yrði. Það hafði nefnilega verið ákveðið með nokkrum fyrirvara að bregða sér norður til Agureyrish þessa helgi og renna sér þar á skíðum, og jafnvel gera úttekt á skemmtanalífi heimamanna með komandi marsferð í huga. Þegar svo nær dró brottfarardegi fóru hinir og þessir sem höfðu lýst áhuga á að koma með að heltast úr lestinni af ýmsum orsökum, sumir þó bókstaflega. Þegar upp var staðið voru það þó sex manns sem lögðu í hann á sjöunda tímanum á föstudaginn, Jarlaskáldið, Vignir og Danni á Peugeot sem Skáldið hafði fengið lánaðan sakir nagladekkjaleysis og annarra krankleika Lilla, og þau hjónaleysi Þorvaldur og Dýrleif sem Stefán Twist fékk að fljóta með.
Ferðin norður var ekkert sérlega söguleg, borgari á Borgarnesi var ágætur, og færðin þolanleg, a.m.k. fór Pusi létt með þetta þó ekki væri farið sérlega hratt yfir sums staðar, og á Agureyri komum við í kringum miðnætti. Vakti það mikla gleði og eftirvæntingu að sjá að þar var allt á kafi í snjó. Toggi og Dilla hentu Stebba yfir í Furulundinn þar sem við þrír vorum að fá okkur smáhressingu fyrir svefninn, og eftir að hafa rökrætt nokkuð sköruglega um hlutafélagsvæðingu Ríkisútvarpsins og fleiri gáfuleg mál fórum við í háttinn í fyrra fallinu, a.m.k. miðað við aldur og fyrri störf, enda meiningin að vera færir um skíðaiðkun morguninn eftir.

Og úr rekkjum risum við bara sæmilega snemma, Jarlaskáldið var með síðustu mönnum um hálftíu, en Danni hafði vaknað eitthvað fyrr við búkhljóð og meðfylgjandi angan frá ónefndum herbergisfélaga sínum. Við Stefán tókum stuttan göngutúr til Kristjáns bakara og snerum aftur hlaðnir brauðmeti og ýmsu meðlæti, svo skíðagarparnir gætu bætt á orkubirgðir fyrir komandi átök. Að hefðbundum morgunverkum loknum lá svo leiðin upp í Hlíðarfjall, græjunum skellt á lappirnar, fjárfest í lyftukorti (1900 kr, takk fyrir) og svo fyrsta ferð í lyftu á þessum vetri. Assgoti ljúft.
Og mikið helvíti var þetta gaman. Allt fullt af snjó, en birtuskilyrðin voru reyndar þannig að maður sá ekki baun, og maður því ögn nervös að láta sig vaða niður, enda voru fyrstu ferðirnar ekki þær stílhreinustu sem um getur. Einhverjir náðu að kynnast snjónum nánar en aðrir, en sem betur fer var fullt af honum þannig að engum varð meint af. Öryggið jókst síðan með hverri ferð, og færið alveg snilld, þannig að við skíðuðum án afláts til rúmlega eitt, þegar við gerðum matarpásu og skelltum okkur á Söbbinn. Þar inni var gufubaðshiti, en Söbbinn fínn. Stefán gerði þar úttekt á bakhlutum, og var ekki sáttur. Það er eins og gengur.
En jæja, við skelltum okkur aftur í fjallið og þá fundum við mikla snilld, því fyrir utan Norðurbakkann var hátt í metersþykkt púður sem var tiltölulega ósnert, og ekki leiddist Jarlaskáldinu að láta sig vaða þar niður á brettinu og svífa um sem mesti Brimbretta-Baldur. Skíðajóunum gekk ekki alveg eins vel. Enda eru skíði bjánaleg, en bretti snilld. Þegar þarna var komið sögu var farið að dimma og merkilegt nokk olli það því að skyggnið stórbatnaði þannig að síðustu ferðirnar voru hrein og tær snilld, maður gat látið sig vaða niður brekkurnar án hiks og minnist Jarlaskáldið vart meira fjörs í íslenskum skíðabrekkum. Um fjögurleytið var þó gamanið úti, Skáldið þurfti að skutla Stebba út á flugvöll þar sem hann þurfti að komast heim á einhverja fylliríssamkomu, en það skarð var fyllt afar fljótlega því með sömu flugvél kom frúin hans Danna norður. Svo sem ekki verri skipti en hver önnur.
Eftir þetta fórum við upp í íbúð og slökuðum aðeins á eftir afrek dagsins, skelltum okkur svo í stutta sundferð, tókum aðra nestispásu í íbúðinni, en fórum svo venju samkvæmt á Greifann, og sannaði þá frúin hans Danna aldeilis ágæti sitt þar eð hún tók við stýrinu á Pusa svo Skáldið gæti einbeitt sér að öðrum málum. Greifinn sveik ekki, Skáldið fékk sér kúrekaborgara sem var hinn ágætasti, hinir fengu sér allan fjárann. Þegar allir voru mettir og jafnvel rúmlega það lá leiðin aftur upp í íbúð, og voru margir þá ansi dasaðir eftir átök dagsins og átið, en þó tókst að fá alla til að kíkja á Café Amor um miðnætti. Fengum okkur Mojito, svo fóru allir heim nema við Vignir, og það fór eins og veðbankar höfðu spáð. Sem var kannski ekkert svo slæmt...

Á sunnudeginum var heilsan ekki alveg jafngóð og á laugardagsmorgninum, hvað sem því olli. Danni og frú gerðu tilraun til að fara á skíði en fjallið var illu heilli lokað svo Danni skutlaði bara frúnni í flug á meðan við Vignir sváfum svefni hinna þunnu. Við megnuðum þó að fara á fætur einhverju eftir hádegi, hreinsa kofann og koma okkur af stað heimleiðis, en hefðum kannski betur sofið bara lengur, því eftir rúmlega 4 tíma akstur lentum við í röðinni á Vesturlandsvegi eftir banaslysið og máttum bíða þar í þrjú korter. Þess ber að geta að við vorum sallarólegir, hringdum hvorki reiðir í lögguna né vorum með leiðindi á staðnum. Fólk getur verið svo mikið fífl...

Grínmaðurinn ógurlegi

2006-11-28T23:00:00.000Z

Síðasta helgi var nokkuð ásættanleg. Í fjárhagslegu tilliti í það minnsta.

Eftir vinnu á föstudaginn hélt Jarlaskáldið í víking vestur í bæ og þegar það var komið á leiðarenda hjá stóru sys var því afhentur pensill og því gert að mála af miklum móð. Sem það og gerði. Og hlaut að launum böku og bjór. Ekki svo amalegt það.

Laugardeginum hafði Jarlaskáldið ætlað að verja í að sofa þar til það vaknaði. Það vaknaði loks töluvert eftir hádegi, þegar Adolf falaðist eftir aðstoð þess við myndatöku. Meiningin var að taka myndir af Lilla að skrölta yfir á, en þegar við loks fundum á uppi á Hellisheiði var hún gaddfreðin, þannig að úr varð að taka myndir af Lilla að fara niður fjall. Fyrir aðstoðina splæsti Dolli kjúlla á Skáldið. Ekki svo amalegt það.
Um kvöldið brá Skáldið sér í mat heim í ættaróðalið þar sem veislumatur var borinn fram að venju. Að því loknu tók Skáldið stefnuna á Naustabryggju og tæmdi þar úr fáeinum ölkollum við þriðja mann meðan glápt var á þá félaga í Depeche Mode á tónleikum. Upp úr miðnætti ákváðum við að líta á diskókvöld á Klúbbnum, af svo sem engri ástæðu annarri en þeirri að hann var í göngufæri. Það var gleymanleg heimsókn. Jarlaskáldið fór fótgangandi heim. Endalaus sparnaður þessa helgina. Ekki svo amalegt það.

Á sunnudeginum hafði verið skipulagt hólarölt, og lét Jarlaskáldið ekki skemmtanastarf gærkvöldsins koma í veg fyrir þátttöku sína. Lagt var í hann á öðrum tímanum og voru leiðangursmenn fjórir. Viðfangsefnið var fjall það er nóbelsskáldið sá út um eldhúsgluggann, ýmist nefnt Grímmannsfell, Grímannsfell eða Grímarsfell, en við kusum að kalla það Grínmannsfell, enda skal hafa það sem best hljómar. Ekki rákumst við á neinn Grínmann á þessu rölti okkar, nema ef vera skyldi að hann hafi verið í hestslíki, en þetta var í það minnsta fínasti labbitúr. Og um kvöldið át Jarlaskáldið tvær gerðir af lambi, annars vegar kennt við London og hins vegar eitthvað annað. Hvort tveggja fínt. Ekki svo amalegt það...

La Grande Bouffe

2006-11-24T00:03:00.000Z

Eins og áður hafði verið tilkynnt var Jarlaskáldið utan netsambands um síðustu helgi. Það kom til af góðu einu. Matarveislunni miklu.

Matarveislan mikla, eða La Grande bouffe eins og hún er jafnan kölluð, er áralöng hefð Vinafélags íslenskrar náttúru. Þeir sem séð hafa samnefnda mynd gætu eflaust haldið að þar væri ógurleg hóreríssamkoma á ferðinni, en ekki er það svo slæmt (eða gott, séu menn þannig). Hórerí hefur hingað til verið alveg í lágmarki, en aftur á móti er það jafnan tilgangur veislunnar að éta þar til menn standa á blístri, eða þaðan af verra, og er fundinn til þess matur af almennilegra taginu og ekki skorinn við nögl. Á því varð engin breyting í ár.
Í ár var samkoman haldin í Reykjaskógi, í sumarbústað einum á vegum Jarlaskáldsins, sem kallaður er Jónshús. Fjórtán manns boðuðu upphaflega komu sína, fjórir þeirra forfölluðust með mismiklum fyrirvara, en einn hljóp í skarðið, og reyndist hann vera fjögurra manna maki þannig að allt gekk þetta upp. Jarlaskáldið og Blöndudalur sáu um að versla í matinn á fimmtudeginum (fyrir ríflega 30.000 krónur) og á föstudagskveld lögðu fyrstu menn í hann, áðurnefnt Jarlaskáld og Haffi á Sigurbirni. Vorum við mættir á staðinn um níuleytið, komum okkur fyrir með einn kaldan í sófanum og skelltum Fóstbræðrum í vídjótækið. Einhverju síðar mætti fjögurra manna makinn og fljótlega eftir það var potturinn orðinn passlegur svo við skelltum okkur í hann. Úti var frostið vel á annan tuginn, og heiðskírt, þannig að "vá"-in urðu ófá. Einhvern tímann á öðrum tímanum fjölgaði svo um þrjá, sem voru svo seint á ferð ýmist sakir vinnu eða tónleikaáhorfs. Við tók almenn vitleysa fram á nótt.

Á laugardegi var risið úr rekkju ekki svo löngu fyrir hádegi, og fljótlega farið að huga að því að skella sér í bíltúr. Úr varð að skottast hringinn í kringum Miðfell, og reyndist það ekki tiltakanlega erfitt, en skrambi kalt enn úti. Að hringferð lokinni litum við við hjá Blöndudal og spúsu hans sem útvegað höfðu annan bústað í nágrenninu til að fá svefnfrið fyrir óumflýjanlegri háreysti komandi nætur. Þau voru bara hress.
Um fjögurleytið komum við aftur í Jónshús og fórum strax í það að undirbúa kvöldverðinn. Greinilega vanir menn á ferð, hvort sem um var að ræða ket, gras, eða súkkulað. Smátt og smátt fjölgaði svo í kofanum, uns 11 manns voru komnir og ekki von á fleirum. Þegar hér er komið sögu er kannski ekki úr vegi að fara yfir matseðilinn. Í fordrykk var boðið upp á Martini Bianco, eitthvað sem við Vignir höfðum prófað í Barca og minnti að væri fínt. Það fannst okkur líka, annars voru menn mishrifnir. Eins og gengur. Forrétturinn hljómaði eins og mikið hættuspil, kryddleginn hörpuskelfiskur, hrár nota bene. Hann reyndist síðan bara lostæti, og alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt. Aðalrétturinn var nú samt aðalmálið, grillaður turnbauti með hunangssinnepi. Keypt voru 4,5 kíló af keti, 11 manns í mat, og reikniði nú. Jebb, það var nóg að éta, enda fór það svo að fjögurra manna makinn "bouffaðist", þ.e.a.s. lagðist örendur niður að áti loknu. Annars var þetta bara snilld, enda ekki við öðru að búast. Eftirrétturinn var svo súkkulaðimús með rjóma og alls kyns berjum, og furðuvíða reyndist enn pláss fyrir hann. Þessi máltíð fær alveg 93 stjörnur af 100 mögulegum.
Sem fyrr var bokkan veitt, en það eru verðlaun sem þeir hljóta sem þykja hafa skarað fram úr á einhverju sviði á undangengnu ári. Jarlaskáldið hlaut bokku í ár, fyrir afrek á erlendri grundu, en Alda fyrir afrek innanlands. Þóttu sigurvegarar vel að heiðrinum komnir. Svo tóku við hefðbundin aðalfundarstörf. Óþarfi að orðlengja það frekar.

Sunnudagurinn var eins og allir sunnudagar í sumarbústað. Þeir sem ekki vita hvernig það er ættu að prófa það. Jarlaskáldinu þótt nokkuð kúnstugt að fá SMS þar sem það var spurt hvort það væri veðurteppt, þar sem ekki eitt einasta snjókorn hafði fallið alla helgina. Svarið við þeirri gátu kom í ljós í bænum.

Að lokum er við hæfi að óska tveim þeirra sem forfölluðust til hamingju með að hafa forfallast. Þeir voru uppteknir við annað og merkilegra.

Svo styttist í að menn skelli sér norður á bretti. Og til útlanda á bretti. Alltaf nóg að gera.

64 dagar...

3-1

2006-11-13T14:09:00.000Z

Kæri Hörður Magnússon.

Ekki lýsa fleiri leikjum með Barcelona. Plís.

Með kveðju, Jarlaskáldið.

Trilljón tattúveraðar tindabykkjur

2006-11-11T22:55:00.000Z

Jarlaskáldið hefur ákveðið að skríða út úr híði sínu og skrifa pistil. Kjánaskapur bara að taka ekki tölvuna með í híðið á sínum tíma. Man það næst.

Eitt og annað hefur verið brallað undanfarnar vikur og leikurinn borist víða (hvernig það fer saman við að hafa dvalið í híði skal látið liggja milli hluta). Svo byrjað sé á byrjuninni þá lagði Jarlaskáldið land undir fót helgina 21.-22. október, og lá þá leiðin á Hveravelli. Myndir þaðan má t.d. sjá hér. Var ferðin sú með nokkuð hefðbundnu sniði, lagt af stað upp úr hádegi á laugardegi í blíðskaparveðri, alls 13 manns á 6 bílum, og var Jarlaskáldið sem oft áður kóari í Sigurbirni, enda öllum hnútum kunnugt í því embætti. Ferðin norður á Hveravelli gekk áfallalaust, lítill sem enginn snjór á veginum og í raun hið eina sem tafði snafsa- og pissupásur ónefndra aðila. Á Hveravöllum reyndist síðan litli skálinn fullur af óþjóðalýð sem átti þar ekkert erindi, en fararstjórinn var sendur í málið og málinu reddað á svipstundu. Svo voru bara fastir liðir eins og venjulega, laugin, étið og drukkið, auk þess sem Jarlaskáldið bauð upp á ammilisköku sem hlaut góðar undirtektir. Fínasta fínt. Á sunnudeginum var svo vaknað óskaplega snemma af einhverjum ástæðum, en það reyndist eftir á að hyggja skynsamlegt, því auðvitað bilaði blessaður konubíllinn á leiðinni heim og tafði okkur. Same old...

Svo kom vinnuvika, þar sem það bar helst til tíðinda að Jarlaskáldið fagnaði ammilisdegi sínum með rómantískum kvöldverði með yngismær einni á virðulegum veitingastað hér í borg. Eða nei, ekki beint, Jarlaskáldið fór og fékk sér BBQ-rif á Ruby Tuesday og dró Adolf með. Fínustu rif. Annars vill Jarlaskáldið þakka fyrir allar þær kveðjur sem bárust, þó svo að engri þeirra hafi fylgt ammilisgjöf. Aðrir ættu að skammast sín.
Helgina á eftir, eða 28. október nánar tiltekið, var aftur ammili, en einnig kveðjupartí, og í það skiptið hjá Svenna. Fór meira og minna allur laugardagurinn í þá vitleysu, byrjað á að fara í Bláa lónið þar sem við fengum bláan kokkteil, svo í mat hjá Svenna (sushi-veisla) og loks djamm fram á nótt. Jarlaskáldið ku hafa farið á kostum í Singstar, kannski ekki hvað hæfileika varðar, en það sýndi allavega gott úthald. Fínt partí.

Um síðustu helgi var svo enn eitt ammilið, og ekki bara eitt heldur tvö. Á föstudeginum fagnaði Lárus Ármann Kjartansson þriggja ára ammili sínu og vitaskuld mætti Skáldið þangað og þáði pulsu og köku, en vatt svo kvæði sínu í kross og brá sér í kvikmyndahús við fjórða mann, á þá ágætu mynd Borat: Cultural... í Laugarásbíói. Það er fyndin mynd. Mjög fyndin mynd. Kannski bara fyndnust. Sjáið hana.
Kvöldið eftir var svo fjórða og síðasta ammilið, og í það skiptið hjá Adolfi, sem "fagnaði" því að vera orðin þrítug. Bauð hún upp á góðar veitingar, sem tókst þó ekki að klára. Það ber að harma. Jarlaskáldið leit við á hverfiskránni um nóttina í félagsskap góðum. Það hyggst ekki endurtaka þá heimsókn. Svo fór það bara heim, enda óveður. Og leiðinlegt í bænum.

Þá erum við bara komin í nútíðina, og því er fljótsvarað hvað Jarlaskáldið gerði þessa helgina: ekki neitt. Sem er bara nokkuð hressandi öðru hverju. Þá hefur maður líka tíma til að sinna vitleysu eins og að skrifa svona pistil. En það verður enginn pistill skrifaður um næstu helgi. Jarlaskáldið verður án netsambands þá. Það gæti orðið gaman. Meira um það síðar...

Donald Rumsfeld

2006-11-09T01:19:00.000Z

Hér verður eitthvað birt á næstunni. Jafnvel á allra næstu dögum. Þar verður hvergi minnst á Donald Rumsfeld. Loforð.

Snillingur

2006-10-31T11:29:00.000Z

Við þetta er engu að bæta...

Ammili

2006-10-24T00:48:00.000Z

Jarlaskáldið á ammili í dag. Á ammilisdegi þess í fyrra lagði helmingur þjóðarinnar niður vinnu. Jarlaskáldið leggur til að hinn helmingurinn geri það í dag. Fyrir Skáldið.

Loksins, loksins

2006-10-20T00:59:00.000Z

Líf Jarlaskáldsins hefur verið einstaklega viðburðaríkt undanfarið, eða jafnvel bara ekki. Skáldið hefur svo gott sem ekkert gert af sér síðan það kom af spænskri grundu fyrir hartnær þremur vikur síðan, allavega ekkert sem fréttnæmt þykir. Jú, það fór í kvikmyndahús um síðustu helgi, og "bröns" hjá lillebror og mágkonunni og var tilefnið þar ærið. Annars er það bara rútínan, vinna, glápa, tölvast, sofa, auk þess sem Skáldið hefir gegnt embætti ruslaeftirlitsstjóra hér í Hólunum undanfarna viku. Mikilvægt embætti það. Svo tók Skáldið sig reyndar til í dag og ákvað að fjárfesta í nýrri myndavél. Þarf að geta sinnt hirðljósmyndaraembættinu svo sómi sé að.

Og það mun væntanlega gefast tilefni til að brúka gripinn nýja um helgina, þar sem Jarlaskáldið ætlar að leggja land undir dekk og bruna upp á Hveravelli í góðra manna hópi. Þar er ávallt hressandi að gista, og hafa þær sögur heyrst að Skáldið muni jafnvel bjóða gestum og gangandi upp á ýmislegt góðgæti, bæði vott og þurrt. Einungis ein leið til að komast að því hvort sannleikskorn sé í þeim sögum; að mæta.

99 dagar

Í kvöld

2006-10-08T02:57:00.000Z

Það var gæðakvöld með sjónvarpinu í kvöld. Eða það var allavega ætlunin. Gæðunum reyndist ansi misskipt þegar til kom.

Fyrst var fótboltaleikur. Íslendingar gegn Lettum. Íslenska liðið hefði sjálfsagt sómt sér ágætlega í miðvikudagsboltanum með okkur Stebba og Vigni, en það er ástæða fyrir því að enginn sér ástæðu til að sjónvarpa miðvikudagsboltanum. Leiðindi.
Svo komu Fóstbræður. Besta íslenska grín fyrr og síðar, og þótt víðar væri leitað. Séð þetta hundraðogmilljón sinnum, en alltaf má hlæja að þessu. Á svipuðum tíma var Spaugstofan í gangi. Hún er sjaldnast fyndin, ekki einu sinni í fyrsta skiptið.
Svo kom myndin Ray. Hana nennti Jarlaskáldið ekki að horfa á. Of mikið hæp í kringum hana, auk þess sem aðalleikarinn fékk Óskarinn, sem þýðir að þar hafi verið ofleikur af hæstu sort í gangi. Þá er nú betra að skella Scrubs bara á skjáinn. Þar á ofleikurinn heima. Enda horfði Skáldið bara á nokkra Scrubs. Scrubs eru góðir.
Því næst var það ungur Alec Baldwin, og, ja, yngri Sean Connery, sem talaði rússnesku með skoskum hreim í Rauða október. Sosum séð hana áður, horfði aðallega til að sjá hvernig hún eltist. Ekkert sérlega vel. Þá átti þýðandinn ekki góðan dag. Ef hægt er að tala um að Jarlaskáldið þjáist af atvinnusjúkdómi er hann sá að fylgjast allt of vel með skjátextum. Enda hefur það einkar gaman af að horfa á That 70s Show. Versti þýðandi ever.
Þegar Jack Ryan hafði bjargað heiminum (eða hvað það nú var sem hann gerði) smellti Skáldið á NBA TV og sá Denver taka Seattle '94. Þetta man maður eins og gerst hefði í gær. Svo smellti það bara á Popptíví og hefur ekki riðið feitum hesti frá því. Backstreet Boys enn í gangi? Er þetta grín? Tvö Foo Fighters myndbönd í röð björguðu því sem bjargað varð.

Sumsé, fínasta kveld á sjöundu hæðinni. Veit einhver hvar maður fær góða stafræna myndavél á góðu verði?

Bætti við nokkrum bloggurum, megi þeir njóta heiðursins. Má til með að krækja á þetta. Jarlaskáldið vissi ekki að önnur eins heimska og vissir álitsgefendur þarna sýna væri til. Vei oss öllum.

Barcelona - sæmileg borg það

2006-10-06T21:28:00.000Z

Einhvers staðar segir að það veiti mesta gleði að gleðja aðra, og að sælla sé að gefa en þiggja. Ef eitthvað er að marka það ætti Jarlaskáldið að vera í sjöunda himni þessa dagana, eftir einkar rausnarlegar gjafir þess til góðgerðamála nýlega. Enda var málefnið verðugt. Vonandi.

Í alls ótengdum málum heimsótti Skáldið Barcelónu í Katalóníu nýverið. Þar var afbragðsgaman. Ekki nennir Skáldið að rita um það digra ferðasögu, en mælir bara með að lesendur kynni sér borgina sjálfir hafi þeir ekki gert það nú þegar. Skáldið getur mælt með ýmsu til að skoða, jafnt menningarlegu sem ómenningarlegu. En svo er líka sumt þarna sem ber að varast. Það er þó í miklum minnihluta.

Annars unir Jarlaskáldið hag sínum prýðilega hérna uppi á sjöundu hæðinni í Hólunum, sem er gott, því allt stefnir í að það dvelji mestmegnis þar á næstunni fyrir utan þau skipti sem það nennir að mæta í vinnuna. Það hefur líka nóg fyrir stafni, á Rapparanum bíða ófáar kvikmyndir og sjónvarpsseríur áhorfs, sem þola vart bið lengur. Gestir eru velkomnir, en geta þó bókað að það verði aldrei heitt á könnunni. Meira síðar.

Estrella Damm

2006-09-28T01:23:00.000Z

Noj, bara Barca í dag. Aldeilis kominn tími til að dröslast til útlanda, allt of langt síðan síðast. En sem betur fer ekki langt í þarnæstu, í janúar ef allt fer að óskum. En við byrjum á Barca. Þangað hefur Jarlaskáldið reyndar komið einu sinni áður, og var það því að stórum hluta að kostnaðarlausu í það skiptið. Annað af tveimur skiptum sem nördismi Jarlaskáldsins hefur orðið því til góðs. Ef Skáldið man rétt var hreint ekkert leiðinlegt í Barca þann ágæta ágústmánuð 1997, og ágætislíkur á að svo verði einnig í þetta skiptið. Skáldið verður allavega með myndavélina á lofti og aldrei að vita nema ferðasaga líti dagsins ljós einhvern daginn ef birtingarhæf verður.

Jarlaskáldið hefur uppfært lista sinn yfir bloggara. Tveir nýir hafa litið dagsins ljós, en eitthvað fleiri haldið á vit feðra sinna. Þið vitið upp á ykkur sökina, eða heiðurinn, eftir atvikum.

Flutt

2006-09-27T00:21:00.000Z

Jarlaskáldið er flutt. Það býr ekki lengur í Árbænum, heldur hinum megin við Elliðaárdalinn, uppi í Hólum nánar tiltekið. Og það á sjöundu hæð, hvorki meira né minna. Og svo fer það til Barcelona eftir ríflega hálfan annan sólarhring. Jájá, allt að gerast...

Hross eru klikk

2006-09-13T00:28:00.000Z

Helgin var góð. Jarlaskáldið hefði sennilega skrifað um hana fyrr, ef líkamlegt ástand hefði boðið upp á það. En það gerði það svo sannarlega ekki. Réttir geta tekið á.

Það voru þrír bakkabræður sem lögðu af stað úr bænum á föstudaginn um áttaleytið eftir að sá fjórði hafði helst úr lestinni með kvef (eða kveif). Haffi sá um akstur á Sigurbirni, Jarlaskáldið sá um tónlistina frammi í og Stefán Twist sá um allt væri með kyrrum kjörum aftur í. Leiðin lá austur á Kirkjubæjarklaustur, og var tíðindalaus með öllu, fyrir utan skylduheimsókn á KFC á Selfossi. Á Klaustur vorum við komnir á ellefta tímanum og byrjuðum á að líta við hjá bændum og búaliði í Þykkvabæ, sem við höfðum lofað að aðstoða í réttunum daginn eftir. Eftir einn kaffibolla þar lá svo leiðin aftur á Klaustur, nánar tiltekið á tjaldstæðið, þar sem við hentum upp tjöldum á mettíma. Því næst lá leiðin á Systrakaffi þar sem við Haffi tæmdum hvor sína ölkolluna en Stefán tvöfaldan viskí. Svo var bara farið í bælið skömmu síðar, enda ræs klukkan sjö morguninn eftir.

Og það tókst merkilegt nokk að fara á fætur klukkan sjö, eða kannski rétt rúmlega það í tilviki sumra. Var hið ágætasta veður þegar við vöknuðum og var morgunverkunum rumpað af á skikkanlegum tíma, allavega vorum við mættir í réttirnar 7 mínútur fyrir átta, og vorum ca. fyrstir á svæðið. Þá er bara að byrja á einhverju öðru þar til hinir koma.
Um og upp úr átta fór svo liðið á mæta á svæðið, fyrstu rollum hent inn í almenning og við biðum ekki boðanna með að finna okkur einhverjar álitlegar og draga þær í réttan dilk. Og nóg fengum við að gera fyrstu tvo klukkutímana, auk þess að fá yfir okkur algert skýfall tvisvar sinnum, þannig að réttahléið klukkan tíu var kærkomið. Þegar þar var komið sögu var heldur farið að fjölga í réttinni, sennilega fleira fólk en rollur þegar mest var, en allavega Jarlaskáldið og eflaust fleiri höfðu þó nóg að gera fram yfir hádegi við dráttinn, svo ekki veitti af nokkrum drykkjupásum til að hlaða batteríin. Upp úr hádegi var svo búið að draga allar rollur á réttan stað (eða allavega eitthvert) og næsta mál á dagskrá að reka Þykkvabæjarrollurnar á sinn stað, sem var dágóður spölur. Þá er gott að vera bara inni í bíl, og ekki verra að hafa bílstjóra svo maður fari ekki á svig við lög.
En ekki entumst við lengi inn í bíl. Einhver fékk þá hugmynd að henda okkur bakkabræðrum á hestbak, og var Jarlaskáldið, sem aldrei hafði setið bikkju þegar þarna var komið sögu, sett á einhverja truntu sem Stebbi bóndi var á. Og það gekk sosum ágætlega framan af, ekki ósvipað og að keyra bíl, beygjur, bremsa og bensín. Eftir nokkra stund fór þó truntunni eitthvað að leiðast þófið og fór að skeiða af stað. Jarlaskáldinu leist ekki betur en svo á að það reyndi að toga í bremsuna, en virtist hafa ýtt á bensínið í staðinn því bikkjan jók bara ferðina út í buskann hvað sem Skáldið togaði í tauminn. Fljótlega áttaði Skáldið sig á því að það væru tvær mögulegar útkomur úr þessu: annað hvort flygi það af baki þegar bikkjan fengi endanlega nóg af því, eða það stykki sjálft af. Það ákvað að gera hið síðarnefnda, og fleygði sér í jörðina þar sem því sýndist lendingin tiltölulega mjúk, og rúllaði þar nokkrar veltur að verkinu loknu. Hlaut það af því nokkrar skrámur, en líklega var þó stoltið særðast, enda fór flugferðin fram hjá fáum.
Þegar Skáldið var búið að ná truntunni og teyma hana til baka kom í ljós að hún hefði nú alltaf þótt heldur viljug. Skynsamlegt í alla staði. Til þess að bjarga stoltinu aðeins fékk Skáldið svo að stökkva upp á aðra bikkju sem var í alla staði meðfærilegri, og urðu skakkaföll þess ekki meiri. Þess ber að geta að Jarlaskáldið var ekki eitt um að enda reiðina öfugur á jörðinni, slíkt hið sama gerði Stefán þegar hnakkur hans losnaði og hann hrundi í jörðina á lítilli ferð. Jarlaskáldið datt allavega flottar.
Eftir nokkurn spöl var rolluhópurinn að lokum rekinn í heimaréttina og hlé gert svo þreyttir kappar gætu fengið sér kjötsúpu. Skrambi var hún góð. Þá tók við að færa frá, fátt jafn skemmtilegt og að skilja börn frá mæðrum sínum.
Um sjöleytið var svo skylduverkunum loks lokið og hópast saman inni í skemmu þar sem boðið var upp á hrátt hangikjöt og fjöldasöng, auk þess sem ýmsir drykkir gengu um svæðið og gerðu sitt til að auka stemmninguna. Um tíuleytið var okkur bakkabræðrum svo skutlað upp á Klaustur þar sem við skelltum okkur í kærkomna sturtu (einn í einu nota bene) og komum okkur í djammgallann. Þaðan lá leiðin í húsbíl, á Systrakaffi, og að lokum á réttaball með Rúnari Þór í félagsheimilinu. Jájá, Sem fyrr fólst aðalgamanið í því að fá Rúnar til að syngja afmælissönginn fyrir hina og þessa sem allir áttu það sameiginlegt að eiga ekki afmæli. Fregnir herma að Rúnar verði aftur á ballinu á næsta ári, eins og í fyrra. Það þýðir að við mætum aftur. Ekki spurning. Annars er vissara að fara ekki of náið í atburði kvöldsins, óminnishegrinn og allt það...

Við bakkabræður vöknuðum svo í tjöldunum okkar daginn eftir og það fyrir hádegi, og flestir við bærilega heilsu. Fljótlega varð þó Jarlaskáldinu ljóst að það gengi ekki alveg heilt til skógar, bæði allsvakalegar harðsperrur víða um líkamann en þó fyrst og fremst í höndunum eftir rollurnar, sem og marblettir á lærum (eftir kindahorn) og upp eftir vinstri hlið líkamans (eftir flugferð í boði hests). Þó tókst að pakka niður, kveðja liðið í Þykkvabæ með loforði um að koma aftur, og rúnta heimleiðis. Ætlunin var að eta á Halldórskaffi í Vík en þar var lokað svo Gallerí Pizza á Hvolsvelli fékk peningana okkar að þessu sinni. Það er sosum ekkert ónýtt. Heim komum við rúmlega fimm, og varð Jarlaskáldinu lítið úr verki eftir það.

Þegar Jarlaskáldið vaknaði á mánudaginn voru harðsperrurnar og strengirnir bara orðnir helmingi verri. En þetta er allt að koma núna. Vonandi. Eins gott að þetta er bara einu sinni á ári. Eins og svo margt annað sem er skemmtilegt.

Fjármál í ólestri

2006-09-06T01:03:00.000Z

Það hefur eitt og annað verið á seyði undanfarið, og lítur út fyrir að svo verði einnig næstu vikurnar. Skárra væri það nú. Byrjum fyrst á að líta yfir farinn veg.

Í fyrsta lagi þá er það ljóst að það stefnir í vistaskipti á næstunni hjá Jarlaskáldinu, Hraunbærinn yfirgefinn eftir nokkurra mánaða ljúfa vist, en enn er allt óljóst varðandi það hvar Jarlaskáldinu verður komið fyrir þegar því verður kastað út á stétt. Eitt og annað er í boði, en það kemur vonandi í ljós fljótlega. Ef einhverjar góðhjartaðar, einhleypar stúlkur sem eiga íbúð vantar sambýling sem er léttur á fóðrum og ágætlega þrifinn, er Jarlaskáldið alveg til í að skoða málið. Kommentakerfið er opið.

Helgin var ekki tíðindalaus frekar en fyrri daginn. Á föstudaginn bauð vinnan til drykkju í Iðnó, og þar sem búsið var kostað af starfsmannafélaginu (ergo: með peningum Jarlaskáldsins) sá Skáldið ekki annan kost í stöðunni en að mæta á staðinn og og taka nokkuð á því, annað væri bara tap. Kannski ekki besta fjármálaákvörðun Skáldsins fyrr og síðar, þar eð búsið kláraðist auðvitað og maður endaði á barnum, auk þess sem Skáldið gerði tilraun til að prófa alla vínveitingastaði í miðbænum, fyrst í félagi við einhverja vinnufélaga en síðan VJ. Kom seint heim.
Kvöldið eftir var í svipuðum dúr, VJ, Stebbi og Toggi kíktu í Hraunbæinn og var meiningin að fara á ball með Sálinni (no shit?) í Mosfellssveit. Á ellefta tímanum bárust okkur fregnir um að allt stefndi í að uppselt yrði fljótlega svo við drifum okkur á staðinn og máttum ekki mikið seinni vera. Skömmu síðar komu Haffi og hans gengi og komust þau inn fyrir náð og miskunn dyravarðar. Ballið var svo eftir gamalkunnri forskrift, síldartunnustemmning og það fyrir litlar 2500 krónur inn og dýrt eftir því á barnum. Þótti Jarlaskáldinu svo um fjárútlátin að það ákvað að ganga heim til sín að dansleik loknum. Eftir á að hyggja... ekki alveg það skynsamlegasta.

Ástæður þess hve Jarlaskáldinu er tíðrætt um fjármálin og bágt ástand þar eru fyrst og fremst tvær. Annars vegar er óhætt að segja að fjármálastjórnin í sumar hafi ekki verið til fyrirmyndar, hreint og beint flogið fram úr fjárlögum með viðeigandi afkomuviðvörunum og gott ef ekki gengistapi. Hins vegar hefur Jarlaskáldið ekki sýnt nein merki um að vera að bæta ráð sitt, eins og sést á því að það pantaði tvær utanlandsferðir með skömmu millibili seinnipart sumars. Í þá fyrri er farið að styttast allverulega, því eftir rétt rúmar þrjár vikur mun Jarlaskáldið vera sprangandi um Römbluna í Barcelona við tólfta mann. Það gæti orðið skrall. Í lok janúar er svo stefnan tekin á týrólska stemningu í hlíðum Austurrísku-Alpanna, allavega búið að borga flugið og þá er nú björninn svo gott sem unninn. Eða er það ekki?

En áður en að þeirri vitleysu allri kemur ætlar Jarlaskáldið að leggja sitt af mörkum til að koma blessuðu lambaketinu í neytendapakkningar og á markað. Jamm, réttir um helgina. Og réttaball með Rúnari Þór á Klaustri. Ætli hann rokki jafnmikið og í fyrra?

Húrra!

2006-08-31T23:17:00.000Z

Sannleikurinn lifir víst enn.

Baggalútsball og Mörkin

2006-08-28T22:02:00.000Z

Helgin var ansi hressandi. Eiginlega bara með þeim meira hressandi undanfarið. Jarlaskáldið gaf víst það loforð að rita nokkur orð um það sem þar fór fram, og hér kemur því tilraun til þess.

Svo byrjað sé á réttum enda stóð til í upphafi að skella sér í Þórsmörkina þessa helgina í haustlitaferð, en í þrítugsammili Vignis fyrir réttum mánuði kom upp sú hugmynd að koma við í Hveragerði á leiðinni og líta inn á útgáfutónleikaball Baggalúts, sem þá hafði nýlega verið tilkynnt, enda miklir kántríaðdáendur meðal áhugasamra, jafnt hefðbundins sem og sjávarútvegs- og strandkántrís, sem þekkt er frá Hawaii-eyjum. Þá voru ófáar karlrembur í hópnum, sem kunna vel að meta textagerð ýmsa hjá Baggalútsmönnum.
Snemma var svo ákveðið að á tónleikana/ballið skyldi mætt í fullum herklæðum, Hawaii-skyrtum, með kúrekahatt, á stuttbuxum og berfættir í sandölum. Þeir allra hörðustu urðu sér einnig úti um ananas, tóku úr þeim innvolsið og notuðu sem drykkjarmál. En hverjir skipuðu annars þennan ágæta hóp?
Fyrsta ber að telja Jarlaskáldið, Kaffið og VJ, sem mættu á staðinn á Sigurbirni. Auk þess mættu á staðinn þau skötuhjú Twist og Bast á Willa. Þá má ekki gleyma þeim bræðrum Óla og Dóra og þriðja hjólinu Steina, sem mættu á einhverri tík sem óþarfi er að nefna, enda lagt ólöglega. Enn eru þá ótalin hjónin Reynir og Berglind sem mættu með tjaldvagn og tvo laumufarþega, Búbbíu eitt og Búbbíu tvö. Hin fjögur síðastnefndu voru reyndar áberandi hallærisleg miðað við aðra í hópnum, en stóðu sig engu að síður ágætlega flest.

Voru allir mættir á svæðið á áttunda tímanum á föstudagskvöldið, slógu upp tjöldum og hófu undirbúning fyrir tónleikana/ballið. Rétt um tíu lá svo leiðin á Hótel Örk þar sem tónleikaballið skyldi haldnið, og brá okkur þá eilítið í brún. Þetta voru greinilega tónleikar en ekki ball, salurinn þakinn borðum sem voru flest skipuð fólki komnu af allra léttasta skeiði, stungum við því eilítið í stúf í múnderingunni, og fengum ómælda athygli fyrir vikið, sem og fyrir almenn skrílslæti er líða tók á kveld. Baggalútsliðar, 12 að tölu eða hvað þeir nú voru margir, hófu leik skömmu eftir tíu og byrjuðu á að hrósa okkur fyrir að vera smekklega klædd. Svo tók eitt lag við af öðru, og sá okkur borð um gleðina meðan aðrir á svæðinu virtust halda að um óperutónleika væri að ræða. Einhverjum lögum (og drykkjum) síðar fór okkur svo að leiðast þófið, og ákváðum að sýna gestum danzmenntir. Dansgólf var sem fyrr segir af skornum skammti, en við leystum það með því að skunda upp á svið og sýna þar stórkostlega takta, við ágætis undirtektir hljómsveitarinnar, en sumum gestum virtist þó finnast þetta heldur óheflað. Hverjum er ekki sama um svoleiðis bjána?
Við vorum svo í roknastuði það sem eftir lifði kvölds, dönsuðum bæði um salinn og uppi á sviði allt þar til uppklappslögum var lokið og við þökkuðum bandinu fyrir óhemjugóða skemmtun. Það verður enginn svikinn af svona skralli, og það gerði þetta eiginlega bara talsvert skemmtilegra hvað við vorum mikið að flippa miðað við annars settlegan áhorfendaskarann.
En nóttin var hvergi nærri úti eftir þetta dansiball. Á Snúllabar léku Feðgarnir fyrir dansi og þangað var næst skundað, í það minnsta þeir sem enn voru á lífi, og skrallað fram eftir nóttu. Gleðinni lauk svo samkvæmt heimildum inni í Sigurbirni á fimmta tímanum í höfuðpúðakasti. Eins og hefð er fyrir.

Laugardagurinn rann svo upp bjartur og fagur, þrátt fyrir ýmsar spár um annað. Tjaldvagnafólkið og Flubbarnir lét sig hverfa heim í bæinn þegar þarna var komið sögu, fyrir utan aðra Búbbíuna sem fékk far með restinni að bæ undir Eyjafjöllum, með viðkomu á réttum stöðum. Þaðan lá leiðin í Seljavallalaug, en sem fyrr olli sú heimsókn vonbriðgum, engar lesbíur að leika sér í lauginni, þrátt fyrir að það sé fullyrt í vissum tónlistarmyndböndum. Þaðan lá svo leiðin inn í Mörk, og vart þarf að fara mörgum orðum um hvað þar tók við. Lesendum skal þó bent á að hyggist þeir stunda fjallgöngur í svartamyrkri í Mörkinni er ráð að vera með ljós og með ágætri meðvitund. Annars getur farið illa.

Daginn eftir fórum við heim. Föðurlandið hans Haffa fannst ekki á Hellu þrátt fyrir vandlega leit. Þau vonbrigði skyggðu þó ekki á ansi hreint ágæta ferð. Svo er bara spurning, hvað næst?

Sumarfrí búið

2006-08-15T14:34:00.000Z

Déskotans. Sumarfríið er búið og Jarlaskáldið mætt aftur á kontorinn, og auðvitað rífur gula ógeðið sig þá fram og skín sem mest það má inn um gluggann. Honum er ekki fisjað saman þessum Murphy.

Annars hefur þetta gerst síðan síðast.

Sem og þetta.

Þá var Skáldið að punga út fyrir ferð til Barcelona í næsta mánuði og er því á hvínandi kúpunni. Það mun þó reyna að halda netaðgangnum opnum heima fyrir og jafnvel rita eitt og eitt orð hér á næstunni, enda bloggsumarfríið orðið bara passlegt. Svo er eitt og annað á döfinni, þó kaupið sé lágt...

Sumarfrí - Part Deux

2006-08-03T02:52:00.000Z

Jájá, sumarfrí er alveg málið...

Fer til Eyja á morgun. Það ku vera spáð óviðri. Gaman.

Á mánudaginn kemur Jarlaskáldið heim frá Eyjum. Daginn eftir ætlar það austur. Á Kárahnjúka. Mótmæla? Nei, ætli það. Of mikið vesen. En kannski má gera grín. Hvur veit?

Sumarfrí

2006-07-20T13:37:00.000Z

Þetta blogg er farið í sumarfrí um óákveðinn tíma. Þeim sem fylgjast vilja með uppátækjum Jarlaskáldsins er bent á þetta og þetta. Fariði svo út að leika ykkur í góða veðrinu.

Af þýðingum

2006-07-17T21:08:00.000Z

Úr That '70s Show í kvöld, þegar talið barst að brúðkaupum:

"In that case, I'm gonna toss the bouquet when you're on the can!"

sem þýtt var:

"Fyrst svo er ætla ég að sjá að mér!"

Það er ekki ofsögum sagt að Kristmann Eiðsson geri þennan þátt enn fyndnari en ella.

Partí

2006-07-13T00:51:00.000Z

Tvær ferðasögur eru í vinnslu, jákvætt álit hefur þegar borist frá Persónuvernd, og ef umboðsmaður Alþingis verður einnig samþykkur má búast við birtingu innan tíðar.

Í öðrum fréttum er það helst að á föstudaginn mun verða boðið til teitis í Árbænum og að því loknu stefnt á Nösu að kljúfa loftið eins og Concorde-þota. Allir velkomnir, innan skynsamlegra marka þó.

Fimm, Fimm, Fimmvörðuháls

2006-07-04T21:51:00.000Z

Jarlaskáldið er komið í sumarfrí. Það er gott að vera í sumarfríi. Þá er hægt að nota tímann til að gera allt það sem maður hafði aldrei tíma til að gera, skella sér í ferðalag, eða gera ekki neitt. Jarlaskáldið ákvað að þessu sinni að gera ekki neitt. Og það sér ekki eftir þeirri ákvörðun, skítaveður og svona og því hundleiðinlegt að fara út úr húsi hvort sem er. Svo er líka HM.

En nú er leikur kvöldsins búinn, með nokkuð ánægjulegum úrslitum miðað við þau lið sem eftir eru, og því kannski hægt að nota tímann í eitthvað þarft, sem krefst þess þó ekki að standa upp. Tvær góðar ferðasögur bíða, með afar svipað sögusvið. Byrjum á hinni fyrri:

Fimmvörðuháls 23.-25. júní

Það var vaskur hópur þriggja undanfara sem hélt í Mörkina ásamt aðstoðarmanni á tveimur sjálfrennireiðum fimmtudagskvöldið 22. júní í blíðskaparveðri til þess að ná góðu tjaldstæði og slá þar upp tjöldum fyrir þá sem hugðust koma gangandi í Þórsmörkina aðfaranótt laugardagsins. Náðist hið prýðilegasta tjaldstæði að mati óháðra aðila. Tekið var örlítið forskot á sæluna um leið og tjaldað var, enda veðrið til þess, en Willy síðan skilinn eftir úttroðinn af farangri og haldið heimleiðis á Pæjunni, með einn Pólverja að auki sem fékk far út að Stóru-Mörk og virtist vera skíthræddur alla leiðina, enda ekkert verið að spara olíuna. Heim vorum við komnir skömmu eftir miðnætti, að loknu góðu dagsverki.

Það voru ýmsar leiðirnar sem menn höfðu í huga til þess að koma sér í Mörkina. Jarlaskáldið, Stefán, Haffi og herra og frú Perri ákváðu að ganga hefðbundna leið norður yfir Fimmvörðuháls, Vignir og Eyfi ákváðu að fara hjólandi hina leiðina yfir, og þeir Andrésson og Halli Kristins með ykkur á Bylgjunni fóru svokallaða Skerjaleið á skíðum. Auk þeirra hugðust ósköpin öll af fólki að koma akandi á laugardeginum. Pistill þessi mun einkum beinast að fyrstnefnda hópnum, þar eð sagnaritari tilheyrði honum.

Lagt var í hann á sjötta tímanum á föstudegi, og keyrð kunnugleg leið í austur, sem gekk heldur hægt fyrir sig framan af, ekki síst í kringum Hnakkaville þar sem var alger umferðarteppa er náði upp að Ingólfsfjalli. Subway sá um að metta ferðalanga, og gekk síðan ferðin allvel alla leið austur að Skógum, þar sem leggja átti bílum og brúka þess í stað tvo jafnfljóta. Þangað vorum við komin skömmu eftir hálfníu, og hittum þar fyrir Dodda draug, sem sannfærði okkur um að skynsamlegt væri að hella í sig einum bjór til að mýkja okkur fyrir gönguna. Ekki fer maður að mótmæla slíkum reynslubolta. Skömmu fyrir níu vorum við svo ferðbúin og lögðum í fyrstu hindrun, brekkuna upp með Skógafossi. Gekk hún bara nokkuð vel. Við fengum svo fínasta veður fyrstu kílómetrana, en fljótt tókum við Haffi að stinga af, enda duglegir að staupa okkur á Opal. Þá var Jarlaskáldið duglegt við að taka myndir af fossum. Annars gerðist ekki mikið markvert framan af, Pétur Blöndal kom hlaupandi fram hjá okkur og tók ekki undir gott grín, líklega verið að flýta sér að halda fram einhverri vitleysu í fjölmiðlum.
Um ellefuleytið var fyrsta nestisstopp tekið, og um leið skall á þessi líka fína þoka. Hún entist að vísu ekki lengi, og var horfin við brúna yfir Skógá, sem boðar upphafið að skemmtilega kaflanum upp að Baldvinsskála. Skálinn var vistlegur að vanda, og leiðin þangað jafnviðburðarík og fyrr.
Við Baldvinsskála biðum við ca. þrjú korter eftir herra og frú Perra, sem var í það mesta þar sem hitastigið var við frostmark og maður kólnaði því heldur mikið niður. Það var því ekki fyrr en um hálftvöleytið sem við lögðum aftur í hann, upp snjóbrekkur sem tóku nokkuð í. Undir lok þeirra hittum við svo þá Eyfa og Vigni sem voru þá búnir að ganga með hjólin meirihluta leiðarinnar. Tókum gruppefoto.
Eftir þetta lá leiðin niður á við og því heldur auðveldari. Auk þess var skyggnið algör snilld, svo þetta reyndist nú meira en erfiðisins virði eftir allt saman, þótt maður væri vissulega farinn að finna aðeins fyrir löppunum þegar þarna var komið sögu. Brattafönn var tekin á valhoppi, og Heljarkamburinn ekkert síður. SVo Morinsheiðin og niður á Kattahryggi, þar sem slátrað var einum köldum með brekku á báðar hliðar. Nokkuð ljúfur. Niður á tjaldstæði skiluðum við okkur að lokum stuttu eftir fjögur, rúmum sjö stundum eftir að við lögðum af stað. Ekki svo slæmt, fannst okkur. Þar heilsaði okkur vel drukkin kona sem gat ekki stillt sig um að lýsa fegurð okkar í ófáum orðum. Fallegt af henni. Sturtan var alveg 200 krónanna virði. Eitthvað var svo reynt við að drekka öl, en dýnan reyndist mun meira freistandi innan tíðar. Einhverju eftir að Jarlaskáldið festi svefn kom svo sveittur maður inn í tjald þess og spurði um gistingu. Skáldið áttaði sig ekki alveg á hver maðurinn væri, en bauð gistinguna engu að síður, enda of þreytt til að hafa aðra skoðun. Þetta reyndist svo vera Halli Kristins. Þá hefur maður sofið hjá honum...

Upp úr hádegi var svo að verða ólíft í tjaldinu þannig að dýnan var dregin út og legið aðeins þar í sólinni. Þegar allir voru svo komnir á ról og mettir var ákveðið að kanna hugsanlega tilvist heits potts í Húsadal. Sögur af þeim reyndust á rökum reistar, auk þess sem þar var gufubað sem karlpeningurinn nýtti sér í boði Brüssel. Þröngt máttu sáttir sitja, og það á Adamsklæðunum. Male Bonding maður. Að baðverkum loknum fórum við Haffi að sækja Svenna og hans pakk út við Stóru-Mörk, og eftir það fór svo að stefna í skrall. Grill, varðeldur, skrall, alls kyns vitleysa. Þeir vita sem verið hafa.

Aftur var það upp úr hádegi sem fólk reis úr rekkju á sunnudeginum, og hófu skömmu síðar að bera saman bækur sínar eftir ævintýri næturinnar. Enginn virtist hafa ratað í mikil skakkaföll, fyrir utan Haffa, sem skartaði myndarlegu kvennfari. Eftir þetta kvendi. Stórhættulegt greinilega. Fólk týndist svo heim eitt af öðru, en Willy hans Stebba ákvað að tefja aðeins á okkur síðustu mönnum með því að bila eins og honum er einum lagið. Það reddaðist eftir smávesen, kom með plumbernum. Komumst heim að lokum.

Sagan af síðustu helgi kemur um leið og álit Persónuverndar berst. Vonandi fljótlega.

Mörkin, já Mörkin

2006-06-30T00:30:00.000Z

Var í Mörkinni um síðustu helgi. Kom þangað labbandi.

Fer í Mörkina þessa helgi.

Svo kemur sumarfrí. Þá kannski skrifar maður eitthvað.

Samt ekki á mánudaginn. Hugsa að heilsan verði, tja, þið vitið.

Svíagrýlan

2006-06-20T23:37:00.000Z

Það var aldeilis hreint fínt ferðalag um helgina, heljarinnar rúntur nánast stranda á milli. Töldu ferðalangar sjö einstaklinga, þar af einn erlendan. Í Sigurbirni voru bílstjórinn Kaffi, Jarlaskáldið í hlutverki kóara, Svíagrýlan sem fulltrúi minnihlutahópa, og Frænkan sem sá um að túlka. Auk þess var Hispi með í för, og í honum bílstjórinn Rugldælingur, og þeir hr. Twist og Öræfaóttinn sem skiptust á í hlutverki kóara.
Fyrsti áfangi fararinnar var frá borg óttans, fyrst á KFC í Mosfellssveit, svo austur Mosfellsheiðina, upp á Uxahryggi, og út á línuveginn í austur frá Kaldadalsvegi spölkorn, eða þar til komið var í Tjaldafell, þar sem okkar beið vistlegur skáli, búinn öllum helstu þægindum, þ. á m. gufubaði sem allir nýttu sér fyrir utan Svíagrýluna því eins og allir vita eru Svíar hálfgerðir aumingjar og mjög viðkvæmir fyrir hitabreytingum. Tekin var umferð í sprettlellahlaupi, dreypt á drykkjum, hringt í fólk, eflaust eitthvað fleira, en endað í bælinu að lokum, sem var sem betur fer ansi breitt þar eð Jarlaskáldið mátti gera sér að góðu að deila hvílu með Rugldælingnum.

Eftir góðan næturblund tók við næsti áfangi, og það á sjálfan þjóðhátíðardaginn. Barst þá leikurinn enn lengra í austur, sem er einmitt í átt til Svíþjóðar, en við Kjalveg var beygt norður þann veginn uns aftur var haldið í austur til Tjéllingarfjalla. Að þeirri heimsókn lokinni var snúið við og haldið áfram í norður á Kjalvegi þaðan sem frá var horfið. Þar loks fór að stytta upp og var veðrið hið ágætasta það sem eftir lifði ferðar. Á Hveravöllum byrjuðum við á að festa okkur svefnpláss í gamla skálanum, Hispamenn sátu límdir við viðtækin að hlusta á lýsingu á handboltaleik Íslendinga og Svía, en við hin sáum að okkur bar skylda til að koma Svíagrýlunni í burt svo hún hefði ekki áhrif á úrslitin og fleygðum henni því í laugina. Það dugði.
Eftir væna dvöl í lauginni var grillað, étið, og vitaskuld aftur í laugina síðan, sem var full af útlendingum, einkum þýðskum og hebreskum, svo við máttum hafa okkur öll við að halda friðinn. Jarlaskáldið minnist þess að það heillaði laugargesti með flutningi á þýskum kveðskap, og hlaut lof fyrir afburðagóðan framburð í kvæðinu Röslein auf der Heiden. Jawohl.
Eftir enn lengri laugarsetu tók ýmislegt við, umferð í sprettlellahlaupi, reynt að hringja í fólk, en endað inni í Unimoc í partíi með útlendingum. Fór það friðsamlega fram, og að mestu án milliríkjadeilna.

Sunnudagur rann upp fagur, og að morgunverkum loknum var kominn tími til að koma sér heim. Vitaskuld var ekki hægt að keyra sömu leið til baka, það hefði verið asnalegt, svo við héldum áfram í norður og munaði minnstu að við enduðum á Blönduósi, en því tókst að afstýra á síðustu stundu, sem betur fer, enda algert viðskiptabann ríkjandi á þann bæ. Svo þjóðvegaakstur í bæinn, burger á stað elskenda við Hreðavatn, og síðan bara byrjað að bíða eftir næstu helgi. Gæti það orðið Mörkin? Jú, gönguhópurinn ætlar að kanna aðkomuna í Mörkina að sunnan, allir velkomnir með!

Við Valgerður

2006-06-16T12:28:00.000Z

Þetta vakti óneitanlega athygli Jarlaskáldsins á ferðalagi þess um lýðnetið. Ekki vissi það að aðalsamningamaður Bandaríkjanna væri svona glæsilegur.

Er komið sumar?

2006-06-16T01:45:00.000Z

Jarlaskáldið situr hér og reynir að fylgjast með fjórða leik NBA-úrslitanna, en þar sem seint verður sagt að það sitji límt við skjáinn er kannski ekki úr vegi að bæta aðeins fyrir gamlar bloggsyndir og rita eitthvað um lífshlaup Skáldsins undanfarnar vikur, enda vantað töluvert upp á að því hafi verið sinnt.

Í fyrsta lagi er þess að geta að Jarlaskáldið er flutt að heiman, og hefur búið í Árbænum núna í tæpan mánuð. Þar leigir það íbúð af Hadda hennar Hrannar, og hefur meðleigjanda, sem er kvenkyns. Hafa ýmsir lýst furðu sinni á þessu fyrirkomulagi, jafnvel vantrú, en til að svara þeirri spurningu sem spurð hefur verið ótal sinnum undanfarinn mánuð: sambúðin gengur bara þrælvel. Jújú, Jarlaskáldið neyðist stundum til að horfa á America's next top model og Beverly Hills 90210 og aðra snilld, en það fær nú að horfa á sinn fótbolta og körfubolta þegar það vill. Svo fremi að konan vilji ekki horfa á eitthvað annað.

Annað sem hefur verið áberandi síðustu vikur eru tíðar heimsóknir Skáldsins til lækna. Forsaga málsins er sú að Jarlaskáldið "þjáist" af vægum hjartagalla sem og einstaklega ótaktvissum hjartslætti, og í apríl fór það auk þess að finna fyrir verkjum og þreytu hingað og þangað um líkamann og ákvað að líta við hjá hjartalækni. Þá þurfti auðvitað að rannsaka málið, vitaskuld fyrir tugi þúsunda króna, ómskoðun og blóðrannsókn og slík skemmtilegheit, en í ljós kom að pumpan var í fínu standi. Hins vegar reyndist blóðið ekki alveg í sama stuði, svokallað B12-vítamín var þar af einstaklega skornum skammti, og hefur Skáldið fengið að njóta þess að fá sprautu af því ágæta vítamíni í bossann á vikufresti síðan þá. Ekki hefur það verið neitt sérstaklega spennandi, þó svo að Dillu hafi þótt einkar spennandi að fá að reka sprautuna á kaf í mann, en Eyjólfur er þó aðeins farinn að hressast og þarf vonandi ekki að þola þetta harðræði öllu lengur, a.m.k. ekki svo títt.

Þrátt fyrir að hafa ekki verið upp á marga fiska heilsufarslega séð hefur Jarlaskáldið ekki slegið slöku við í ferðalögum og fíflagangi vítt um sveitir landsins. Útileguvertíðin hófst strax í byrjun apríl með heimsókn í (you guessed it) Mörkina, þar sem tjaldað var í snjó. Næsta útilega, tja, bara aftur í Mörkina, en að vísu var bara gist í skála í það sinnið, enda veðrið ekki upp á marga fiska.
Útilegan varð aðeins ein í maímánuði, og má segja að hún hafi verið fámenn en góðmenn. Vitringarnir þrír brugðu sér í Húsafell og létu ekki fámennið aftra sér frá því að stunda fíflagang. Að þeirri ferð lokinni varð að gera hlé á ferðalögum vegna júróvisjón og kosninga, en um hvítasunnnuna var eftirminnileg ferð í Skaftafell. Var þar ýmislegt brallað, klifrað í klettum, klifrað á klósettum, grillað í liði, já og grillað almennt. Ljóst er að eftir þessa ferð lítur maður óhreina potta öðrum augum en áður...
Síðasta helgi... ja, föstudagurinn endaði á djamminu eftir að fótboltagláp leiddist út í vitleysu, og á laugardeginum bauð Svenni til bústaðar (sem var reyndar á stærð við einbýlishús). Þar var rugl. Til átta um morguninn. Jájá, við erum öll í kringum þrítugt...

Lilli fór á verkstæði í dag. Jarlaskáldið tekur við frjálsum framlögum frá og með deginum í dag.

Helgin? Eitthvert skrall, bara spurning um landshorn.

Önnur tilraun

2006-06-13T12:49:00.000Z

Undur og stórmerki, Hraunbærinn hefur verið ADSL-væddur, og því kannski einhver von um líf hér á næstunni. Annars er víst best að lofa engu, eða hóta, eftir því hvernig á það er litið...

Skaptafell

2006-06-01T17:35:00.000Z

Það er sjálfsagt frekar óskynsamlegt að auglýsa það á Netinu, með alla þá glæpamenn sem búa í hverfinu, en Jarlaskáldið hyggst leggja land undir fót um helgina. Skaptafell er áfangastaðurinn, og þar á að bralla ýmislegt. Eitt af því er að spila Framsóknarsömbuna á hæsta styrk alla helgina, en hún hefur merkilegt nokk reynst eitthvert alsterkasta vopnið í baráttunni við þá óværu sem framsóknarvillan er. Allir velkomnir með, og sem fyrr verður aðeins dregið úr seldum miðum.

Kosningar

2006-05-27T16:07:00.000Z

Ætli þetta megi annars?

110 Reykjavík

2006-05-23T12:48:00.000Z

Þá er Jarlaskáldið bara flutt, hefur yfirgefið móður sína og Breiðholtið og hafið búskap í Árbænum. Þar hefur það ráðskonu sér til fulltingis og er þegar búið að halda reisugilli. Líkt og sjá má hér. Netsamband er annars af skornum skammti í Árbænum og því ekki von á mikilli bót og betrun í skrifum á þessa síðu á næstunni. Kannski lagast það einhvern daginn...

Hálfvitar

2006-05-17T20:46:00.000Z

Jarlaskáldið var að horfa á fótboltaleik. Hann fór vel. Gaman væri að vita hvaða leik lýsendurnir á Sýn voru að horfa á. Þvílíkir #$%#&#$!!

Trading Places

2006-05-17T00:25:00.000Z

Ekki mikið líf hér þessa dagana. Jarlaskáldið hefur hreinlega bara verið nógu upptekið í raunheimum og ekkert nennt að sinna þessari vitleysu. Kannski breytist það á næstunni, en best að lofa sem minnstu. Annars lítur út fyrir að Skáldið sé loks á leið úr Breiðholtinu. Jamm, að flytja í eitthvert bófahverfi, og það bara á næstu dögum, og á enn eftir að kaupa sjónvarp. Ekki búast við miklum skrifum hér fyrr en því er lokið...

En þangað til má skemmta sér yfir þessu:

Skyld´ða vera...

2006-05-10T00:47:00.000Z

Jarlaskáldið fór út að hjóla í kvöld. Nokkuð hressandi. Fer svo í ómskoðun á fimmtudaginn. Það er samt ekki ólétt. Eða við skulum allavega vona það. Meira síðar...

Þórðargleði

2006-04-28T17:07:00.000Z

Jarlaskáldið lenti í smá paník áðan. Það hélt það væri að missa vinnuna. Svo mundi það að það vinnur ekki lengur þarna, og hélt áfram að drekka úr kókflöskunni sinni. Já, lífsbaráttan snýst öll um tímasetningar.

Mikið er þórðargleði annars göfug kennd. Ekki að Jarlaskáldið sé haldið þeirri kennd. Einhverjir aðrir bara.

Í dag þarf Jarlaskáldið annars að skella sér í sparifötin. Ammili og skírn. Og kannski eitthvað gott að borða. Maður bregður sér nú í sparifötin af minna tilefni.

Út úr bænum svo á morgun. Er það ekki bara?

Lilli á leið yfir Krossá

2006-04-21T18:07:00.000Z

Þetta var nú aldeilis gaman. Spurning að endurtaka þetta fljótlega?

Snæfellsnes

2006-04-19T15:50:00.000Z

Síðasti dagur vetrar í dag. Það þýðir að eftir vinnu fer Jarlaskáldið út á Arnarstapa, sefur þar í tjaldi um nóttina, og röltir svo upp á jökul á sumardaginn fyrsta. Það er góð hefð.

Hótel Búðir

2006-04-17T13:43:00.000Z

Jæja, þetta vannst bara.

Hver vill koma með á Búðir?

Að taka fram tjaldið og skóna að nýju

2006-04-11T00:12:00.000Z

Þarna svaf Jarlaskáldið um helgina, og hafði það harla gott. Fátt jafnhressandi og að hvíla í tjaldi, og bara betra ef það er doldið kalt. Það varð reyndar ekkert sérlega kalt, rétt um frostmark, og hreyfði ekki vind. Kannski ekki alveg vonbrigði, en samt...

Já, Jarlaskáldið var sumsé í fyrstu eftirlits- og undirbúningsferð fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarÞórsmerkurferðar sumarsins 2006, og vart þarf að taka það fram að það var snilld frá A til Z. Jarlaskáldir lætur myndir segja meira en mörg orð að þessu sinni, ef lesendur vilja komast að því hvað gerir Merkurferðir svo skemmtilegar er þeim meira en velkomið að fljóta bara með næst, sem verður væntanlega um mánaðamótin. Þessu er fyrst og fremst og einkum og sér í lagi beint til einhleyps kvenfólks á kjöraldri.

En Jarlaskáldið var ekki bara að taka fram tjaldið aftur eftir langa bið, því í kvöld dró það fram skó sem ekki höfðu verið hreyfðir síðan seint á síðustu öld. Afraksturinn af þeirri ákvörðun má heyra á öldum ljósvakamiðils í ríkiseigu um páskana. Meira síðar.

Meistari Eaton

2006-04-06T15:44:00.000Z

Dead man walking

2006-04-06T01:55:00.000Z

Ekki alveg dautt enn. Ekki alveg. Skáldið er bara búið að vera bissí. Meira að segja alvöru bissí, það er ekki bara að glápa á sjónvarpið. Svona er að vera orðinn webmaster VÍN. Já, svo þarf maður víst stundum að mæta í vinnuna. Allavega mæta, annað mál hvað maður gerir þar...

Annars ætlar Jarlaskáldið af fúsum og frjálsum vilja að sofa í tjaldi aðfaranótt laugardags. Staðsetning verður Mörkin. Það gæti orðið hressandi. Fer ekki annars að koma sumar?

Jarlaskáldið óttast það að skoða nýjasta tölublað Hér & nú. Reyndar hefur það aldrei lesið það blað, en því barst til eyrna að... æ, skoðið bara blaðið.

Hvert skal annars halda um páskana?

Kjútípæs

2006-04-02T03:37:00.000Z

Það verður ekki mikið sætara en frændi og frænka...

Gettu betur

2006-03-31T02:09:00.000Z

Assgoti var hann Skúli Magnússon langlífur, ef marka má spurningu í GB í kvöld, fæddur í upphafi átjándu aldar og tók síðan við embætti landfógeta 1847, þá væntanlega kominn vel yfir 130 ára aldurinn. Geri aðrir betur. Var Skáldið eitt um að taka eftir þessu?

Þessi dómari er drasl.

Þessu tengt má nefna að 31. mars 1996 fagnaði Jarlaskáldið sigri í sömu keppni. Þá var Helgi Ólafsson dómari. Hann var sko alvöru. Annars er það hógvært álit Jarlaskáldsins að liðið sem vann 1996 sé eitthvert mesta yfirburðalið í sögu keppninnar. Þess ber að geta að hlutverk Jarlaskáldsins í liði þessu var fyrst og fremst að þegja, og stóð það sig að margra mati einkar vel í því, þrátt fyrir stöku upphlaup.

Sjitt, 10 ár!

Brotin loforð

2006-03-27T02:00:00.000Z

Ekki var þessi helgi alveg nógu góð. Netsambandlaus mestalla helgina (er ekki mestalla fótboltavöllur?), og asnaðist til að fara á þann arma stað Ólíver á laugardagskvöldið þar sem gleraugun brotnuðu. Þess ber að geta að ofbeldi kom þar hvergi við sögu.

Hér með er djammið í miðbæ Reykjavíkur komið í viðskiptabann.

Músík

2006-03-24T02:05:00.000Z

Líkt og fyrri ár útbjó Jarlaskáldið sérstakan Agureyrish-disk þetta árið. Var það mál manna norðan heiða að diskurinn í ár væri einhver sá besti fyrr og síðar. Látum lesendur dæma um það:

1. Baggalútur - Settu brennivín í mjólkurglasið vina
2. The Magic Numbers - Love me like you
3. Blue Oyster Cult - Don't fear the reaper
4. Dr. Gunni - Doddi draugur
5. The White Stripes - My doorbell
6. Rúnar Júlíusson og Unun - Hann mun aldrei gleym'enni
7. Franz Lang - Kuss Jodler
8. Liquido - Narcotic
9. Guðmundur Jónsson - Jón tröll
10. The Arcade Fire - Rebellion (Lies)
11. Hanson - Mmmmbop
12. Dr. Gunni - Strákurinn með skeggið
13. Bloc Party - Banquet
14. Green Day - Time of your life
15. Nada Surf - Popular
16. Hjálmar - Kindin Einar
17. Mellymaus - 20 Centimeters
18. William Shatner - Common people
19. Olympia - Hvert sem er
20. Buddy Merrill - Busy Bee (Popppunktslagið)
21. The Go! Team - Bottle rocket
22. SH Draumur - Öxnadalsheiði

Ef þetta er ekki partí er ekkert til sem heitir partí! Vilji einhver lesenda eintak er Jarlaskáldið meira en til í að framleiða nokkur slík, gegn vægri þóknun sem mun vitaskuld renna óskipt til listamannanna.

Annars er Agureyrishpistill á leiðinni. Eða eins og Helgi Björns sagði í versta jólalagi allra tíma:

Fór í bíó. V for Vendetta. Margt verra til. Og engin mynd versnar við að hafa hana þessa, jafnvel þótt sköllótt sé.

Stórafmæli

2006-03-21T23:48:00.000Z

Eins og áður segir var liðin helgi svona í meira lagi tíðindarík, og gott ef ekki sú ánægjulegasta á árinu sem er að líða. Um slík ævintýri er vitaskuld bráðnauðsynlegt að rita myndarlega ferðasögu, og það hyggst Jarlaskáldið gera, en líkt og Róm var ekki byggð á einum degi gæti það tekið örlítinn tíma, ef vel á að vera. Bíðið ögn, allt að gerast, og klukkan er.

Annars var Jarlaskáldið að ganga frá málum sem ýjað var að hér fyrir skömmu, varðandi sjónvarpskaup. Nú er ljóst að Skáldið verður að kaupa sjónvarp, þar sem það mun ef allt gengur eftir (sem allar líkur eru á) flytja úr Breiðholtinu í maíbyrjun eftir ríflega 28 ára veru þar og hefja búskap í Árbænum ásamt kvendi einu sem fylgir með í kaupunum og mun einkum sinna hreingerningarstörfum og matargerð. Á að vísu eftir að tilkynna frúnni það...

Þau tíðindi blikna þó algerlega í samanburði við stóratburði dagsins. Daman á myndinni hér að ofan er nefnilega eins árs í dag, en þetta er einmitt hún Þórey Hildur, frænka Jarlaskáldsins með meiru. Er henni að sjálfsögðu óskað innilega til hamingju með daginn.

Stebbi varð svo þrítugur á sunnudaginn. Svona leit hann út á síðasta degi þrítugsaldursins. Þarf að segja meira?

Rokk og ról

2006-03-20T02:10:00.000Z

Sumar helgar eru góðar, sumar vondar, enn aðrar einhvers staðar mitt á milli. Þetta var góð helgi.

Snjókall

2006-03-11T16:14:00.000Z

Rík afdrif

2006-03-09T23:59:00.000Z

Jarlaskáldið gerði ekki mikið í dag. Eitt gerði það þó sem gæti átt eftir að hafa miklar afleiðingar. Jafnvel einhverjar hinar mestu í seinni tíð.

Já, þetta er í ansi miklum véfréttarstíl.

Svona til að gefa lesendum einhverja hugmynd, þá er mögulegt að Jarlaskáldið þurfi að fara að fjárfesta í sjónvarpi...

The Filth and the Fury

2006-03-08T23:20:00.000Z

Það er eiginlega bara óhætt að segja að undanfarin vika og jafnvel rúmlega það hafi verið svona tiltölulega viðburðarík, allavega ef miðað er við ládeyðu þá er ríkt hefur undarfarnar vikur, ef ekki mánuði. Ólíkt því hvernig Jarlaskáldið les dagblöð skal byrjað hér á byrjuninni.

Laugardaginn 25. febrúar var Skáldið með árrisulla móti, bæði fór Skáldið tiltölulega snemma í háttinn kveldið áður enda búið að eyða deginum að mestu í þrif á Lilla (sem reyndist meira verk en ekki neitt) og eftir því syfjað, auk þess sem Kjartan hafði boðað komu sína í fyrra fallinu og var meiningin að kíkja í sumarbústað sem aumingjabloggarinn og frú höfðu boðið til. Kjartan mætti á umsömdum tíma og með honum í för Lárus Ármann. Ekki ætlar Jarlaskáldið að fara neitt sérlega ítarlega í það sem þar fór fram, þetta var hin ágætasta tilbreyting, sumir bústaðargesta voru ekki mjög háir í loftinu og stemmningin því kannski heldur rólegri en oft áður, þó að vissulega yrðu menn nokkuð hressir í pottinum þegar líða tók á kvöldið. Playstation-tölva, afruglari, DVD og vídeó í bústaðnum, þannig að það má alveg skoða það að leigja hann aftur síðar og liggja í algerri leti eins og eina helgi.

Ekki fer miklum sögum af síðustu dögum febrúarmánaðar, en draga tók til tíðinda á þeim mikla hátíðisdegi sem er fyrsti dagur marsmánaðar. Dag þann mætti Jarlaskáldið til vinnu sinnar á DV og sinnti störfum sínum af þeirri alúð og fagmennsku sem það er þekkt fyrir (yeah right), en þegar störfum þess var lokið það kvöldið um níuleytið tók það hatt sinn og staf (eða bakpoka sinn og flíspeysu, þar eð það notast hvorki við hatt né staf) og kvaddi þann vinnustað í bili (Það bil átti að vísu eftir að verða stutt, en víkjum að því síðar).
Morguninn eftir kom Jarlaskáldið svo aftur heim í heiðardalinn ef svo mætti segja, þegar það hóf störf að nýju hjá Stöð 2. Var Skáldinu tekið með kostum og kynjum eftir sex mánaða fjarveruna, og úthlutuð ágæt vinnuaðstaða, sem felst fyrst og fremst í því að Skáldið getur nú sett fætur upp á borð og hallað sér aftur á meðan það "vinnur". Þannig ættu allar vinnur að vera.
Ekki gekk þó fyrsti vinnudagurinn þrautalaust fyrir sig. Um fjögurleytið byrjaði hávær brunabjalla að hringja án afláts, en vitaskuld datt ekki nokkrum manni á deildinni í hug að hreyfa sig, í mesta lagi bölvaði þessum bannsetta hávaða. Einhverjum mínútum síðar fann Skáldið svo megna reykjarfýlu og fann fljótt út að hún kom inn um gluggann. Þegar það svo dró gardínurnar upp blasti við svartur reykjarmökkur og fólk að flýja út um dyr og glugga. Jarlaskáldið ákvað þó að halda sig innandyra (enda afar óíslenskt að flýja af hólmi, auk þess sem reykurinn kom úr öðru húsi), lokaði gluggunum, og fylgdist svo með slökkviliðinu koma til þess að ráða niðurlögum eldsins, sem reyndist víst ekki gríðarlegur. Þetta dugði þó til að maður slapp klukkutíma fyrr heim úr vinnunni, fátt er svo með öllu illt...

Nokkru fyrr í þessum pistli minntist Jarlaskáldið á að brottför þess af DV "í bili" hefði ekki verið langt bil. Stutt var það, strax á föstudagsmorguninn mátti það eyða þremur tímum þar í afleysingum, sem og á þriðjudagskvöldið síðasta. Munurinn? Nú er þetta yfirvinna. Sem er gott. Annars er Jarlaskáldið alkomið á Stöð 2, í það minnsta næsta misserið, og það er engum hollt að skipuleggja lengra fram í tímann. Kannski skynsamlegt, en þeir vita sem fylgst hafa með að Jarlaskáldið og skynsemi, tja, ekki alltaf í sama liði...

Um helgina fór Jarlaskáldið upp í Hrafntinnusker og víðar í þvílíkri bongóblíðu og færi að það man vart annað eins. Stefán Twist var eitthvað að hóta því að skrifa pistil um förina á VÍN-bloggið, og skulu honum gefnir nokkrir dagar til þess enn, áður en Skáldið tekur til sinna ráða. Skáldið sá hins vegar um að taka myndir, sem og Toggi, og myndir segja oft meira en mörg orð. Til að valda ekki lesendum hugarvíli ber að taka fram að við áttum engan heiður af þessu:

Eitthvað meira? Já, ekki er annað hægt en að svara Urðarkettinum sem sér ástæðu til þess í nýlegum pistli að agnúast enn og aftur út í matarvenjur Jarlaskáldsins, sem það einmitt ritaði eilítið um fyrir skemmstu. Til þess að setja þessa gagnrýni Urðarkattarins í samhengi má benda á að þegar hann var enn bara venjulegur köttur ritaði hann þennan pistil þar sem hann fór ófögrum orðum um KFC, og þá um leið Jarlaskáldið. Þarf fleiri vitnanna við? Menn sem eru svo illa upp aldir að kunna ekki að meta þá kórónu sköpunarverksins sem KFC er ættu ekkert að vera að setja sig í dómarasæti. Jarlaskáldið lýsir andstyggð sinni á þessum málflutningi, um leið og það býður Urðarkettinum að hitta sig á KFC-stað að hans vali þar sem það mun leiða hann í allan sannleika um ágætið. Engir tómatar í boði, en annars er Skáldið tilbúið að splæsa.

Eitthvað á döfinni? Árshátíð um helgina. Hver veit?

Skerið

2006-03-04T01:35:00.000Z

Jarlaskáldið ætlar út úr bænum um helgina. Kominn andskotans tími til. Hrafntinnusker er víst áfangastaðurinn, og farartækið sést hér að ofan. Gæti orðið gott grín...

Bruni BB

2006-03-02T16:29:00.000Z

Alltaf stuð í vinnunni. Funheit stemmning!

Hann á ammæli í dag...

2006-03-01T03:28:00.000Z

Til hamingju með daginn!

Jarlaskáldið fékk sér saltkjöt í kvöld. Það var að vísu örbylgjuhitað, en engu að síður prýðilegt. Það er kannski ekki fréttnæmt að Skáldið hafi fengið sér saltkjöt í kvöld, er víst ekki sérlega óalgengt hér á klakanum á þessum ákveðna degi, en engu að síður nokkur nýbreytni, þar eð Skáldið er frekar nýlega byrjað að borða saltkjöt aftur eftir ansi mörg ár. Ekki man Skáldið af hverju það hætti að éta saltkjöt á sínum tíma, líklega hefur það verið á svipuðum tíma og því hætti að finnast blóðmör hreinasta sælgæti, eflaust hefur það haft eitthvað að gera með fituinnihald í bland við almennan gikkshátt. Jarlaskáldið var nefnilega alveg einstaklega matvant þegar það var yngra, þær voru eiginlega teljandi á fingrum annarrar handar matartegundirnar sem það kunni að meta þegar verst lét. Vart þarf að nefna að þær voru fæstar hollustumegin í mataræðinu.

Einhvern tímann þegar Skáldið fór svo að komast til vits og ára fór það hægt og sígandi að smakka hitt og þetta sem það hafði áður dæmt óhæft til manneldis og komst oftar en ekki að því að álit þess var ekki á góðum rökum reist. Bara svo eitthvað sé nefnt þá sneiddi Jarlaskáldið nær algerlega fram hjá grænmeti og ávöxtum en hefur tekið það mestallt í sátt, fyrir utan auðvitað tómata, sem eru alveg ótrúlega vondir miðað við hvað tómatsósa getur bætt margan mat. Verst er þó hvað þeir eitra út frá sér ef þeir eru t.d. settir í salat eða ofan á borgara. Enn í dag er Jarlaskáldið að uppgötva nýjan mat sem því hefði aldrei dottið í hug að væri góður. Bara sem dæmi má nefna að eitt mesta lostæti sem Jarlaskáldið veit um, grillaður humar, hefði það sennilega aldrei látið inn fyrir sínar varir fyrir svona fimm árum. Að vísu má geta þess að grillaður humar var ekki sérlega oft á boðstólum þegar Jarlaskáldið var að vaxa upp, einhverra hluta vegna...

Þrátt fyrir miklar framfarir er enn ýmislegt sem Jarlaskáldið getur engan veginn borðað. Fyrir utan tómatana má meðal annars nefna rjóma, ólífur og hnetur, en þó ósköp fátt sem getur talist furðulegt. Og þrátt fyrir að Jarlaskáldið geti þegar svo ber undir látið duga brauð með osti og skyrdós myndi það alltaf velja djúsí börger ef hvort tveggja væri í boði. Líka fyrir hádegi...

Þess má að lokum geta að fyrst þegar Jarlaskáldið byrjaði að fikta við brennivín fannst því bjór algerlega ódrekkandi. Batnandi mönnum er best að lifa!

Sumarbústaður

2006-02-25T00:32:00.000Z

Mikið assgoti var Jarlaskáldið duglegt í dag. Engan veginn til eftirbreytni. Og verður ekki endurtekið í bráð. Byrjaði það daginn á því að vakna fyrir allar aldir (klukkan 9.35) og mæta í vinnuna, þar sem það mátti þola svívirðingar af hendi samstarfsmanna sem telja skáldið svikara mikinn fyrir að hyggjast söðla um á næstunni í atvinnumálum. Ekki dvaldi Skáldið reyndar lengi í vinnunni, rétt um þrjá tíma eða svo, og átti þá að vera komið í langþráð helgarfrí. En það var öðru nær.
Þegar heim var komið byrjaði Jarlaskáldið á því að elda sér hádegisverð, hvítlauksristaður humar í forrétt og síðan andabringur í aðalrétt með dádýrakjöti "on the side". Já, eða réttara sagt frosin pítsa sem Skáldið skellti í ofninn. Humarinn bíður betri tíma.

Þegar Skáldið var mett var tvennt í stöðunni: að gera eins og allt eðlilegt fólk og leggja sig fyrir kvöldið, eða að detta eitthvað fáránlegt í hug og reyna svo að framkvæma það. Það þarf vart að koma á óvart að hið síðara varð uppi á teningnum: Jarlaskáldið ákvað að ráðast í það verkefni að þrífa hann Lilla (sjá mynd að ofan).

Jarlaskáldið verður að byrja á því að viðurkenna að það hefur gert sig sekt um vítaverða vanrækslu varðandi Lilla sinn og hans hreinlæti undanfarna mánuði: var af þeim sökum komið ca. 2 sm lag af tjöru utan á Lilla þegar Skáldið mætti á þvottastöð til að skola skítinn af kappanum. Enda kom á daginn að þvottamaskínan hafði lítið í drulluna og tjöruna að segja, Lilli kom ekki svo miklu skárri út úr henni. Það var því ekki annað að gera en að rífa upp tusku og tjöruleysi með sápu þegar heim var komið og ráðast á restina. Það var svona ca. klukkutímapúl, og var Lilli farinn að líta bara nokkuð vel út eftir það að utan, en fyrst maður var byrjaður var auðvitað ekki annað í stöðunni en að taka hann að innan líka. Annar klukkutími þar. En mikið assgoti er Lilli orðinn flottur, varla að maður tími að keyra hann.

Á morgun fer Jarlaskáldið svo út úr bænum eins og það hafði boðað. Það gæti orðið eitthvað...

Að lokum: hafiði einhvern tímann spáð í því hvað verður um það sem þið sturtið niður úr klósettunum? Eflaust halda margir að það endi í sjónum. Jarlaskáldið er ekki svo visst um það. Það fer líklega annað hvort hingað eða hingað. Þvílíkt samansafn af hálfvitum...

Að sleikja menn

2006-02-22T00:26:00.000Z

Alltaf stemmning í Mörkinni!

Annars hefur Jarlaskáldið ákveðið að fara út úr bænum um helgina. Hvert það fer á eftir að koma í ljós, kannski bara út í buskann (Hvar ætli hann sé annars? Þegar Skáldið var lítið (eða minna öllu heldur) var það sannfært um að buskinn væri bak við Esjuna. Síðan þá hefur það margoft farið Hvalfjörðinn, en er engu nær um staðsetningu buskans. Svar óskast!), en kannski endar það í Grímsnesinu. Það vill nefnilega svo heppilega til að Skáldinu hefur verið boðið í heimsókn þar. En aðeins eitt er víst:

Jarlaskáldið er ekki á leið á Depeche Mode-tónleika í Köben um helgina...

Steelheart rúlar

2006-02-21T02:11:00.000Z

Æ, blessuð Þórsmörkin. Mikið væri nú gaman ef maður væri þar. Því er sko aldeilis ekki að heilsa. En í það styttist.

Í síðasta pistli spáði Jarlaskáldið því að þeir Bakkabræður Bogi og Logi myndu báðir fótbrjóta sig úti í Österreich. Ekki fór það svo illa, en skíðunum var víst stolið af Stebba og Vignir eyðilagði sín. Skáldið hefði sosum getað sagt sér það sjálft að það var glapræði að senda þá eina og eftirlitslausa út. Það klikkar ekki á þessu næst. Þeir félagar hafa þó ekki tapað gleðinni og berast Skáldinu reglulega SMS þar sem gleðinni er lýst. Gaman...

Júróvísjónhelgin fór nokkuð prúðmannlega fram hjá Jarlaskáldinu. Það hóf leikinn á föstudag með því að eyða vel á annan tug þúsunda á útsölu í Everest í kaup á Gore-Tex jakka og hönskum, 30% afsláttur þannig að þeim peningum var ágætlega varið. Föstudagskvöldið var tíðindalaust en á laugardagskveld hélt Skáldið út í sveit og alla leið upp í Þverbrekku hvar Blöndudalur bauð til Júróvisjónveislu. Fór hún fram án stóráfalla, líkt og sjá má hér. Skáldið fékk far heim með Voffa inum nýja (sem er ekki með gat í gólfinu), og er eigandanum óskað til hamingju með gripinn.

Eitthvað meira? Varla nokkuð sem er í frásögur færandi. En bara 23 dagar í Agureyrish, það gæti orðið eitthvað. Það er það yfirleitt.

Að lokum: Nýr bloggari hefur bæst í bloggaralistann. Sker hann sig úr að einu leyti: Jarlaskáldið hefur ekki hugmynd um hver þetta er. Einhver Harpa J. En hún er allavega með krækju á Jarlaskáldið einhverra hluta vegna, með þeim árangri að inn á þessu síðu rata ófáir lesendur, og æ sér gjöf til gjalda eins og einhvers staðar segir, þannig að Harpa að vestan bætist í listann. Hver sem hún er.

Carles Puyol

2006-02-16T00:54:00.000Z

Þetta er ekki amaleg treyja að eiga. Ekki kannski fríðasti leikmaður heims, en gaman að honum...

En að öðru, þótt tengt sé. Síðast er til Jarlaskáldsins heyrðist var fyrir réttum tveimur vikum þegar það skutlaði bræðrum sínum og föður út á flugvöll, en þeir voru einmitt á leið til Barcelona að sjá samnefnt lið tapa fyrir Atletico Madrid. Það vissu þeir þó auðvitað ekki þegar þeir lögðu af stað, enda hefði sjarminn af förinni minnkað heldur við það. Jarlaskáldinu bauðst að fara með, en tímdi því ekki eins og áður hefur verið tíundað, og var því sú staðreynd að Barca tapaði eilítil huggun harmi gegn, þó ekki sé Skáldið almennt ánægt þegar það gerist. Það fékk a.m.k. treyjuna góðu þegar þeir feðgar komu aftur heim...

Annars verður að viðurkennast að síðustu vikur hafa verið einstaklega lausar við allt sem heitir skemmtilegheit. Jarlaskáldinu hefur verið þrælað út í vinnu þar sem fólk sem á að heita að vinni með því þykist ýmist vera í fríi í útlöndum eða illa haldið af veikindum, og hefur Skáldið mátt gera svo vel og redda málunum trekk í trekk. Það hefur vissulega ágætisáhrif á næsta launareikning, en síðri á andlega heilsu. Ekki bætti svo úr skák þegar þeir Bogi og Logi héldu af landi brott um síðustu helgi til Austurríkis á skíði, för sem Jarlaskáldið hefði eflaust slegist með í ef það hefði ekki bitið þessa vitleysu í sig að fara að spara peninga. Þeir mega nú eiga það Bakkabræður að þeir hafa verið duglegir við að gefa Skáldinu sýnishorn af stemmningunni með reglulegum SMS-sendingum og símtölum, jafnan drukknir mjög, og skiptir þá litlu hvenær er sólarhringsins. Hljómar hundleiðinlegt hjá þeim, og líkast til fótbrotna þeir báðir á morgun...

Jarlaskáldið hefur þrátt fyrir allar annir átt nokkar frístundir, en seint verður sagt að það hafi eytt þeim í landsins gagn og nauðsynjar. Það fór til dæmis í klippingu um daginn, og var svo heppið að lenda í klónum á nema í þeim fræðum, sem er sennilega ekki að fara að dúxa. Ojæja, það gat sosum ekki versnað, og þetta vex aftur, fyrir utan að Jarlaskáldið hefur afskaplega takmarkaðan áhuga eða áhyggjur af hárinu á hausnum.
Þá hefur Jarlaskáldið eytt drjúgum tíma í gláp, og þá meira í tölvunni en sjónvarpinu. Prison Break, My Name Is Earl, 24, Arrested Development, Conan, allt þetta hefur Skáldið hellt sér oní og líkar vel.
Um daginn fékk Jarlaskáldið þó nóg af glápinu, og byrjaði þess í stað að fikta í útlitinu á þessari bloggsíðu, með þeim árangri sem sjá má núna. Hitt lúkkið er bara allt of algengt, maður vissi aldrei á hvaða síðu maður var. Þetta á að vera allt voða tæknilegt núna, einhver hreyfimynd þarna efst og svona, liturinn er kannski ekki alveg sá svalasti en alltént ekki jafn þunglyndishvetjandi og svartur. Jarlaskáldið sá í vinnunni að Apple-drasltölvurnar voru ekki að höndla þetta útlit, og þykir því það bara hið besta mál. Apple er nefnilega rusl (þess ber að geta að þetta álit byggist á nokkrum tölvum í vinnunni sem eru komnar nokkuð til ára sinna, og eru drasl).
Fyrir utan útlitsbreytingar voru einhverjar minni háttar tilfæringar í hlekkjalistum, Urðarkötturinn fékk t.d. sess og hefur ekki heyrst til hans síðan. Þá henti Jarlaskáldið út Haloscan-athugasemdakerfinu, þeir bófar sem þar ráða ríkjum nenna ekki að geyma athugasemdir lengur en nokkra mánuði og henda þeim svo bara út, og sá áhugamaður sem Jarlaskáldið er um heimildavörslu getur einfaldlega ekki sætt sig við slík vinnubrögð. Ekki það að athugasemdirnar hafi verið svo margar að út úr flóði, en í það minnsta náðust samningar við Blogger um vörslu þeirra um ókomna tíð og geta þeir lesendur sem hafa eitthvað við pistla Skáldsins að athuga eða vilja af einhverju tilefni leggja orð í belg nýtt sér það. Reynist nýja kerfið einhverjum lesendum of flókið ættu þeir sennilega að leita sér hjálpar hjá fagaðilum, t.d. í heilbrigðiskerfinu, og ættu líklega ekki að hafa aðgang að tölvum. Lesendur eru einnig beðnir um að auðkenna sig með einhverjum hætti, anonymous-athugasemdir eru ekki alveg að gera sig.

Já, þetta er svona það helsta sem hefur verið á seyði. Á næstunni er sem fyrr ekkert á döfinni, í það minnsta ekki í einkalífinu, í atvinnumálum stefnir hins vegar í breytingar og það vonandi hið fyrsta. Jarlaskáldið hlustar vart á aðra músík þessa dagana en 9 to 5 með drottningunni Dolly Parton til að undirbúa sig fyrir breytingarnar...

Ch-ch-changes...

2006-02-13T06:00:00.000Z

Nýtt lúkk í gangi.

Já, það var svona mikið um að vera um helgina...

Bjáni

2006-02-07T05:04:00.000Z

Já, það er vandlifað í þessum heimi. Þessi ágæti piltur mætti víst á stræti Lundúna með þetta skilti. Jarlaskáldinu er það til efs að hann hafi áttað sig á því að það sem hann er að mótmæla er einmitt það sem gefur honum réttinn til þess. Óskemmtilega íronísk mynd...

Barcelona

2006-02-03T01:44:00.000Z

Eftir aðeins nokkrar klukkustundir mun Jarlaskáldið vakna og taka stefnuna suður á Keflavíkurflugvöll, enda karlkyns armur fjölskyldunnar á leið til Barcelona til að berja augum hið ágæta knattspyrnulið FC Barcelona í bland við eitthvert annað glens. Það er, allir nema Jarlaskáldið. Það fær bara að skutla liðinu. Aldeilis gaman. Skáldinu bauðst vissulega að fara með, en sakir þess að það þykist vera að spara fyrir fasteignakaupum hangir það bara heima á meðan. Sem það mun líka gera eftir viku þegar aðrir fara í skíðaferð. Nei, Jarlaskáldið fer í mesta lagi á KFC þegar það vill gera vel við sig þessa dagana. Auma andskotans lífið!

Að gefnu tilefni: Norðmenn eru allra þjóða aumastir. Hvernig er hægt að tapa fyrir liði með einhverjum sem heitir kjelling? Fáránlegt...

Danir

2006-02-02T02:46:00.000Z

Hvernig er hægt að fara í fýlu út í frændur okkar Dani? Þeir sem eru alltaf svo ligeglad. Svo ónefnt sé allt framlag þeirra til menningar, Carlsberg, Olsen-bræður, Kim Larsen, Michael Laudrup, bróðir hans Brian, þátturinn með ofurhetjunni í bláa búningnum sem ég man ekki hvað hét en var hrikalega fyndinn, stjörnumerkjamyndirnar, Hróarskelda, Daniel Agger, Jan Mölby (og hinir Danirnir sem spilað hafa með Liverpool, var ekki einn þeirra Torben Piechnik?), Örninn, Matador, Disneyland after dark, Lars Ulrich, Eddie Skoller (er hann ekki annars danskur?), HM-lagið '86, Rejseholdet, Jörundur hundadagakonungur, maðkað mjöl, Helena Christensen, Ole Lund Kirkegaard, Tuborg, Tuborg Grön, jóla-Tuborg og alveg ótalmargt annað.

Að vísu var það ókurteisi af þeim að tapa ekki fyrir okkur í handbolta þarna um daginn, en maður fyrirgefur það kannski einhvern daginn...

Bíó

2006-01-27T02:09:00.000Z

Jarlaskáldið myndi ef til vill lofa því að það ætlaði að vera duglegra að blogga, en í því myndi sennilega felast skuldbinding sem Skáldið er ekkert visst um að það nenni að standa við. Jarlaskáldið er annars að lesa yfir ritgerð í læknisfræði þessa stundina, pro bono, um eitthvað sem kallast sarklíki og hljómar lítt eftirsóknarvert að ná sér í. Jarlaskáldið kann nefnilega ekki að segja nei, og á m.a.s. til að bjóða fram þjónustu sína að fyrra bragði, þótt ekki hafi raunin verið sú í þetta skiptið. Þá er nú sniðugara að lesa yfir fyrir samtök og stofnanir, eitthvað sem Jarlaskáldið hefur örlitla reynslu af, mun auðveldara að rukka þær og smyrja vel á reikninginn.

Svo á Jarlaskáldið til að lesa yfir fyrir fólk eða stofnanir sem borga greiðann á annan hátt en með beinhörðum peningum. T.d. hefur Jarlaskáldið nokkrum sinnum lesið yfir greinar fyrir ónefnd samtök tengd kvikmyndageiranum, og þiggur jafnan nokkra bíómiða fyrir, enda yfirleitt létt verk og löðurmannlegt, auk þess að þannig græða allir. Verra er að Jarlaskáldið er með eindæmum latt að sækja bíóhúsin, sem eflaust hefur eitthvað með það að gera að það vinnur yfirleitt fram á kvöld, þannig að nú á það eina átta bíómiða á sýningar að eigin vali í SAMbíóunum sem það hefur tvo mánuði til að nýta. Hér þarf því að halda vel á spöðunum ef miðarnir eiga ekki að falla á tíma, spýta í lófana og byrja að sækja kvikmyndahús. Semsagt, ef einhvern langar í ókeypis bíó á næstunni og vill auk þess njóta þar nærveru Jarlaskáldsins er bara að hafa samband. Þess ber að geta að einhleypt kvenfólk mun ganga fyrir ef eftirspurn verður meiri en framboð...

Pistill

2006-01-26T00:38:00.000Z

Jarlaskáldið hefur ekkert bloggað af viti síðan Óðinn má vita hvenær (og deildar meiningar um hvort það hafi bloggað af viti fyrir þann tíma), en allavega, tími er kominn á að líta aðeins yfir farinn veg og sjá hvort ekki sé þar eitthvað sem færa má í annála, komandi kynslóðum til gagns og gamans.

Það þarf að fara alllangt aftur í tímann til að finna síðasta djammpistil Jarlaskáldsins, eða allt aftur til ársins 2005, ef einhver man eftir því. Þrítugsammili Svenna nánar tiltekið, haldið 12. nóvember á því herrans ári. Þýðir það að Jarlaskáldið hafi ekkert djammað síðan þá? Ekki alveg kannski, bíðum aðeins með það.
Strax viku síðar hélt Jarlaskáldið norður í land og gerði þar óskunda ýmsan, renndi sér eilítið á snjóbretti, en var þó fyrst og fremst í óskundanum. Um ferð þá ritaði annars Stefán nokkur twist pistil allgóðan, vilji menn kynna sér efni ferðar þessarar ellegar rifja upp hafi þeir verið á staðnum.
Eitthvað þótti Jarlaskáldinu það hafa farið sér óðslega um dyragættir gleðinnar þegar þarna var komið sögu og sór þess dýran eið að láta af gjálífi og gleðskap næstu vikurnar, líkt og það gerir reyndar svo oft að liðinni erfiðri helgi. Ólíkt venjulegum helgum tókst því að halda þennan eið um nokkuð langt skeið, eiginlega má segja að það hafi vart litið út úr húsi næsta mánuðinn til annars en að mæta í vinnuna eða ná sér í næringu. Einstaklega skemmtilegur mánuður eða hitt þó heldur, en þó verður að viðurkennast að bankareikningur Jarlaskáldsins gildnaði í réttu hlutfalli við tap Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins á sama tíma, að ógleymdum helstu vertshúsum bæjarins sem báru sig aumlega.
Að lokum kom þó að því að Jarlaskáldið sá aumur á þessum aðilum og boðaði komu sína á lendur skemmtanalífsins á ný. Var tilefnið jólaglögg að Vigni í Naustabryggjunni, þar sem boðið var upp á frostlög, sem engum mun þó hafa orðið meint af. Ekki einu sinni Jarlaskáldinu, sem var reyndar með prúðasta móti enda heldur stirt í þessum aðgerðum eftir mánaðardrunga.

Svo komu jú jólin og voru með hefðbundnu sniði, heimtur ágætar í jólagjöfum og matur til fyrirmyndar. Jarlaskáldið er ekki frá því að það hafi jafnvel bætt á sig nokkrum grömmum yfir jólin, en er þó ekki farið að hafa áhyggjur af offitu alveg strax...

Viku eða svo síðar voru áramót, gleðin hófst þó kveldið áður í ammilisteiti í Kópavoginum hjá Pésa kenndum við bumbu, sem veitti allvel og á síðbúnar þakkir skildar fyrir. Áramótateitið var svo hjá frænda og frænku á 7. hæð í Hólunum og heppnaðist bara prýðilega, ef eitthvað er að marka myndirnar.

Ekki minnist Skáldið þess að nokkuð markvert hafi gerst á fyrstu níu dögum þessa herrans árs, en á þeim tíunda varð allur fjandinn laus, og Jarlaskáldið vann allt í einu á umtalaðasta og um leið hataðasta vinnustað landsins, en gat þó engan veginn eignað sér heiðurinn af þeim nafnbótum. Vikan sú var með þeim fróðlegri, svo ekki sé meira sagt. Það urðu a.m.k. ansi margir sér til mikillar minnkunar í því fárviðri sem þar geisaði frá bæjardyrum Jarlaskáldsins séð, og fæstir þeirra vinna eða unnu með því. Ojæja, það hefur a.m.k. enginn gagnrýnt prófarkalesturinn á fréttinni frægu, er það?

Skömmu áður en allt þetta fjör byrjaði gerðist þó eitt: Jarlaskáldinu barst boðskort í brullaup sem halda skyldi innan tíðar og fyrirvarinn því lítill til að sinna lögboðnum skyldum: steggja brúðgumann. Það tókst þó að skipuleggja á mettíma og framkvæma föstudaginn 13. og tókst líkast til þrælvel, sé að marka myndir. Strax kveldið eftir voru svo tvær útskriftarveislur, fyrst Elín (sem nýlega fjölgaði einmitt mannkyninu með hjálp Andréssonar, og heitir fjölgunin Magnússon) og síðan frændi. Það endaði með einhverjum ósköpum, þó án slysa á fólki. Alvarlegra í það minnsta.

Er þá allt búið? Heldur betur ekki, síðasta helgi er enn eftir. Þá var brullaupið sem áður er getið, sem var reyndar með óformlegasta móti og þannig til fyrirmyndar. Brúðhjónin voru þau Snorri og Katý sé einhverjum ókunnugt um það, og stóðu þau sig vel í því sem máli skiptir; að gera alla húrrandi drukkna. Ítölsk menningaráhrif voru áberandi í veislunni þegar líða tók á, þeim sem þar voru um árið til mikillar gleði, öðrum síður. Jarlaskáldið tilheyrir sem betur fer fyrri hópnum, og tjúttaði af sér lappirnar, þó með snyrtimennskuna í fyrirrúmi og kom fram af mestu herramennsku. Þannig kýs það allavega að muna þetta...

Jæjajá, þá erum við barasta búin að fara yfir helstu atburði síðustu tveggja mánaða, og eflaust kemur einhverjum á óvart að það hafi ekki verið merkilegra en þetta. Ojæja, you say potato, I say tomato. Nema að Jarlaskáldið myndi aldrei éta tómata ótilneytt. Kartöflur eru hins vegar prýðilegar. Og á döfinni er... ekkert. Það er nákvæmlega ekkert planað á næstunni. 16. mars hyggst Jarlaskáldið reyndar halda í víking norður, og vitanlega er útilega sumardaginn fyrsta samkvæmt hefð, annars er ekkert á döfinni. Tja, og þó, kannski maður fari að eyða peningum í eitthvað, hver veit? Skárra en að eiga þá...

PS. Nýr bloggari er kynntur til sögunnar, hefur sá bloggað um nokkurt skeið, stopult þó, en hefur verið nokkuð duglegur að undanförnu og á því sessinn skilið. Jarlaskáldið kynnir berserkinn að norðan, Sverri sveitagest!

Brullaup

2006-01-25T00:59:00.000Z

Jamm. Hér eru myndir. Viðkvæmum er ráðlagt að skoða ekki þetta.

Gettu betur

2006-01-21T04:18:00.000Z

Jarlaskáldið hefur heyrt nokkra Gettu betur þætti í ár, og leyfir sér að fullyrða tvennt:

Sigmar spyrill: Frábær spyrill, miklu betri en Logi, jafnast á við Davíð Þór og Stefán Jón.

Anna Kristín spurningahöfundur: Gjörsamlega hræðileg. Hefur ekkert skynbragð á hvað er létt og hvað er erfitt, allt of mikið af landselur-útselur spurningum í víxlspurningum, virðist ekki hafa látið nokkurn mann lesa yfir spurningarnar. Spurningarnar líka allt of erfiðar miðað við fyrstu umferð. Hver í andskotanum spyr um latnesk heiti í hraða? Ber merki um leti. Verður vonandi betri í sjónvarpinu.

Sjitt, að það séu tíu ár síðan maður var í þessu...

PS. Jarlaskáldið vinnur enn á DV. Og það var einstaklega gaman að vera kallaður öllum illum nöfnum í síðustu viku. Ekki síst þegar Hjálmar Árnason kallaði Skáldið morðingja. Það er hverjum manni heiður að vera úthúðað af Hjálmari. Þvílíki vindhaninn...

Ógn og skelfing

2006-01-18T20:51:00.000Z

Sjónvarpsstöðin Sirkus kl. 20.45 miðvikudaginn 18. janúar:

Góðir lesendur, það sem þar hóf göngu sína verður að stöðva með öllum ráðum. Gleymið DV, ÞETTA þarf að stöðva!

Gerið eitthvað áður en það verður of seint!

Uppfært 21.00: Hjúkk, My Name Is Earl er byrjaður...

Stórlega ýktar sögur

2006-01-17T16:34:00.000Z

Ekki dauður enn, í það minnsta ekki úr öllum æðum. Eins og sjá má af ævintýrum helgarinnar inni á myndasíðunni (alger óþarfi að setja link á það, annars gæti viðkvæmt fólk villst þar inn).

Er síðan alveg að fíla þennan snjó.

Svo er bara að vona að Jarlaskáldið geti fljótlega byrjað að fylgjast aftur með The Bold and the Beautiful. Hvað ætli Thorne og CJ séu annars að bralla núna?

Með drulluna upp á bak

2006-01-13T03:11:00.000Z

Ef eitthvað er að marka kjaftasögurnar verður Jarlaskáldið atvinnulaust á morgun. Skítt að missa vinnuna af því að einhver annar gerði í brækurnar, en þannig gerast víst bara kaupin á eyrinni. Ojæja, hver veit, kannski verður batteríinu haldið gangandi. Jarlaskáldið hefur ekki of miklar áhyggjur, hlýtur að vera þörf fyrir það einhvers staðar...

Síðustu þrír dagar hafa í það minnsta verið með þeim fróðlegri...

2006-01-10T23:05:00.000Z

Vondu mennirnir

Það var aldeilis stuð í vinnunni í dag. Hvernig ætli stemmningin verði á morgun?

Annars bara nokkuð sprækur...

2006-01-06T04:46:00.000Z

Heiða

Ahh, hún Heidi. Fegurst meyja sunnan Alpafjalla. Jarlaskáldið ætlar rétt að vona að sumir skili góðri kveðju eftir ríflega 3 vikur. Fjandakornið...

2006-01-04T19:47:00.000Z

Jarlaskáldið strengdi eitt áramótaheit.

Að blogga ekki nema það hefði frá einhverju að segja.

Þar fór það...